ഒറ്റപ്പെടൽ ഓർമ്മശക്തിയെ ബാധിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ അത് ഡിമെൻഷ്യയിലേക്ക് നയിക്കുമെന്ന് അർത്ഥമില്ല

നമ്മളിൽ മിക്കവരും ജീവിതത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഘട്ടത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണ് ഒറ്റപ്പെടൽ. അതൊരു സാധാരണ വികാരമാണ്, അല്ലാതെ സ്വഭാവദൂഷ്യമല്ല. എന്നാൽ, നമ്മുടെ ചിന്താശേഷിയെയും ഓർമ്മയെയും നിശബ്ദമായി ബാധിക്കാൻ ഇതിന് കഴിയും. ഒറ്റപ്പെടൽ ഡിമെൻഷ്യ (മറവിരോഗം) വരാനുള്ള സാധ്യത വർദ്ധിപ്പിക്കുമോ എന്നത് ഗവേഷകർക്കിടയിൽ ദീർഘകാലമായി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു തർക്കവിഷയമാണ്.

'ഏജിംഗ് ആൻഡ് മെന്റൽ ഹെൽത്ത്' (Aging and Mental Health) എന്ന ജേണലിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പുതിയ പഠനം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ഈ തർക്കത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളും കരുതുന്നതിനേക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമാണ് ഈ വിഷയമെന്നാണ്.

ആദ്യം തന്നെ, എന്താണ് ഡിമെൻഷ്യ എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. അതൊരു ഏകപക്ഷീയമായ രോഗനിർണ്ണയമല്ല, മറിച്ച് പലതരം രോഗാവസ്ഥകളെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു പൊതുവായ വാക്കാണ് (Umbrella term). ഇതിൽ ഏറ്റവും പരിചിതമായത് അൽഷിമേഴ്സ് രോഗമാണ്. ഓർമ്മക്കുറവ്, ആശയക്കുഴപ്പം, ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്, ക്രമേണ സ്വയം പര്യാപ്തത നഷ്ടപ്പെടുക എന്നിവയാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ.

കോഗ്നിറ്റീവ് ഡിക്ലൈൻ (Cognitive decline), അഥവാ മാനസിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പൊതുവായ വേഗത കുറയുന്നതോ തളർച്ചയോ ഇതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഈ രണ്ട് പദങ്ങളും പലപ്പോഴും ഒരേ അർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അത് തെറ്റാണ്: ഡിമെൻഷ്യ വരാതെ തന്നെ ഒരാൾക്ക് കോഗ്നിറ്റീവ് ഡിക്ലൈൻ അനുഭവപ്പെടാം.

അൽഷിമേഴ്സിന് കാരണമാകുന്നത് എന്താണെന്ന് നമ്മൾ പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല. ആരോഗ്യകരമായ ജീവിതശൈലി ഇതിനുള്ള സാധ്യത കുറയ്ക്കുമെന്ന് നമുക്കറിയാം, എങ്കിലും അതൊരു ഉറപ്പല്ല. കൃത്യമായ ജീവിതശൈലി പിന്തുടരുന്ന പലർക്കും ഈ രോഗം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ജനിതക ഘടകങ്ങൾ, വാർദ്ധക്യം, ഇനിയും തിരിച്ചറിയാത്ത ജൈവിക ഘടകങ്ങൾ എന്നിവയാൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ് ഈ രോഗം.

പുതിയ പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമായി 65-നും 94-നും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള 10,000-ത്തിലധികം മുതിർന്നവരെ ആറ് വർഷത്തോളം നിരീക്ഷിച്ചു. തുടക്കത്തിൽ അവരെല്ലാം ആരോഗ്യവാന്മാരും സ്വയം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളവരും ഡിമെൻഷ്യ ഇല്ലാത്തവരുമായിരുന്നു. ഈ കാലയളവിൽ ഗവേഷകർ അവരുടെ ഓർമ്മശക്തി നിരീക്ഷിക്കുകയും അതിൽ ഒറ്റപ്പെടലിന് എന്തെങ്കിലും പങ്കുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതിനുള്ള ഉത്തരം സങ്കീർണ്ണമായിരുന്നു. ഒറ്റപ്പെടൽ ഓർമ്മശക്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്ക് കാരണമാകുന്നതായി കണ്ടു - എന്നാൽ അത് ഡിമെൻഷ്യയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്നതിന് തെളിവുകളൊന്നും ലഭിച്ചില്ല. അതൊരു പ്രധാന വ്യത്യാസമാണ്. ഓർമ്മക്കുറവും ഡിമെൻഷ്യയും ഒന്നല്ല, അവയെ കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുന്നത് അനാവശ്യമായ ആശങ്കകൾക്ക് കാരണമാകും. ഈ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്; ഗവേഷകർ ഇവ രണ്ടിനെയും തമ്മിൽ കൂട്ടിക്കുഴച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും ഈ സൂക്ഷ്മത നഷ്ടപ്പെടാറുണ്ട്.

ഇതൊരു പൂർണ്ണമായ കഥയല്ല

ഒറ്റപ്പെടൽ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കല്ല വരുന്നത് എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. പഠനത്തിൽ പങ്കെടുത്ത പലർക്കും പ്രമേഹം, രക്തസമ്മർദ്ദം, വിഷാദം അല്ലെങ്കിൽ ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ കുറവ് എന്നിവ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവയെല്ലാം തലച്ചോറിനെ സ്വതന്ത്രമായി ബാധിക്കുന്നവയാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, തലച്ചോർ ഗ്ലൂക്കോസ് (തലച്ചോറിന്റെ ഇന്ധനം) സംസ്കരിക്കുന്ന രീതിയിൽ പ്രമേഹം തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാം, ഇത് ഓർമ്മശക്തിയെ ബാധിക്കും. വിഷാദത്തിനും സമാനമായ ഫലമുണ്ട്. ഇത്തരം ഘടകങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടലിനെ മാത്രം വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നത് പ്രായോഗികമായി ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, ഈ പഠനം ആ പ്രശ്നം പൂർണ്ണമായി പരിഹരിക്കുന്നുമില്ല.

ശക്തമായ സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളുണ്ടെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന തെക്കൻ യൂറോപ്പിൽ ഉയർന്ന തോതിലുള്ള ഒറ്റപ്പെടൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കണ്ടെത്തലാണ്. ഒറ്റപ്പെടൽ എന്നത് വ്യക്തിനിഷ്ഠമായ (Subjective) ഒന്നാണെന്ന് ഇത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും എത്ര ആളുകൾ ഉണ്ടെന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയല്ല, മറിച്ച് അവരുമായി നിങ്ങൾ എത്രത്തോളം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ്.

ഈ പഠനത്തിന് ശാസ്ത്രപരമായ പരിമിതി കൂടിയുണ്ട്. പഠനം ഒറ്റപ്പെടലിനെ ഒരു സ്ഥിരമായ അവസ്ഥയായാണ് കണ്ടത്, എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് ജീവിതകാലമുടനീളം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഒരു നിശ്ചിത സമയത്തെ ചിത്രം മാത്രം വെച്ച് അത് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഒറ്റപ്പെടലും കോഗ്നിറ്റീവ് ഡിക്ലൈനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണഫലങ്ങൾ ഇപ്പോഴും സമ്മിശ്രമായി തുടരുന്നു, ഈ പഠനം അതിനൊരു അന്തിമതീരുമാനം നൽകുന്നില്ല. എങ്കിലും, സാധാരണ കോഗ്നിറ്റീവ് പരിശോധനകൾക്കൊപ്പം ഒറ്റപ്പെടലിനെ കൂടി ആരോഗ്യ സേവനങ്ങളുടെ ഭാഗമായി പരിശോധിക്കുന്നത് പ്രയോജനകരമായിരിക്കുമെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു: സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളെ വെറുമൊരു നിസ്സാര കാര്യമായി മാറ്റിനിർത്താതെ രോഗപ്രതിരോധ ചികിത്സയുടെ ഭാഗമായിത്തന്നെ പരിഗണിക്കണം.

ഇതിൽ ശുഭാപ്തിവിശ്വാസത്തിന് വകയുണ്ട്. ഒറ്റപ്പെടൽ മാറുമ്പോൾ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഓർമ്മക്കുറവ് മെച്ചപ്പെടുമെന്നും സാമൂഹികമായി സജീവമായിരിക്കുന്നത് മാനസിക പ്രവർത്തനങ്ങളെ കൂടുതൽ ഊർജ്ജസ്വലമാക്കുമെന്നും ഗവേഷണങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഒറ്റപ്പെടൽ മാത്രം ഒരാൾക്ക് ഡിമെൻഷ്യ വരാനുള്ള ഒരു നിർണ്ണായക ഘടകമാകാൻ സാധ്യതയില്ല.

(പരിഭാഷ, എഡിറ്റിംഗ്: സുരേന്ദ്രൻ കണ്ണൂർ)