ഒരേ രോഗത്തിന് സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിൽ പത്തിരട്ടി വരെ ചിലവ്; സർക്കാർ ആശുപത്രികളേക്കാൾ വൻ വർദ്ധനയെന്ന് എൻഎസ്ഒ സർവേ

ഒരേ രോഗത്തിന് സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളേക്കാൾ പലമടങ്ങ് തുകയാണ് ഇന്ത്യയിലെ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികൾ ഈടാക്കുന്നതെന്നും, പ്രസവചികിത്സയും ഗുരുതരമായ രോഗങ്ങളും വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ആരോഗ്യ പരിരക്ഷാ പ്രതിസന്ധിയുടെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളാണെന്നും പുതിയ ഔദ്യോഗിക സർവേ വ്യക്തമാക്കുന്നു. 2025 ജനുവരി മുതൽ ഡിസംബർ വരെ നടത്തിയ നാഷണൽ സാമ്പിൾ സർവേയുടെ 80-ാം റൗണ്ടിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നാഷണൽ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കൽ ഓഫീസ് (NSO) പുറത്തുവിട്ട ഏറ്റവും പുതിയ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, ഒരേ രോഗത്തിനുള്ള ചികിത്സയ്ക്ക് സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിൽ സർക്കാർ ആശുപത്രികളേക്കാൾ അഞ്ച് മുതൽ പത്ത് മടങ്ങ് വരെ ചിലവ് വരാം.

ആരോഗ്യ സംരക്ഷണ ചിലവുകൾ സാധാരണക്കാർക്ക് വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദത്തിന് കാരണമാകുന്നുണ്ടെന്ന് റിപ്പോർട്ട് അടിവരയിടുന്നു. ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എൻഎസ്ഒയുടെ ഏറ്റവും പുതിയ ഹൗസ്‌ഹോൾഡ് സോഷ്യൽ കൺസ്യൂംപ്ഷൻ സർവേ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ചികിത്സാ ചിലവ് രോഗത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ മാത്രമല്ല, രോഗി ചികിത്സ തേടുന്നത് സർക്കാർ ആശുപത്രിയിലാണോ അതോ സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിലാണോ എന്നതിനെ കൂടി ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. സർവേ കാലയളവിൽ രാജ്യത്തെ എട്ടിൽ ഒരാൾക്ക് വീതം രോഗം ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും 30 വർഷത്തിനിടെ രോഗാവസ്ഥയുടെ നിരക്ക് ഇരട്ടിയായതായും എൻഎസ്ഒ റിപ്പോർട്ട് കണ്ടെത്തി.

ആശുപത്രിവാസം (hospitalisation) സംബന്ധിച്ച കണക്കുകളിലാണ് ഈ വ്യത്യാസം ഏറ്റവും വ്യക്തമായി കാണുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ ഒരാൾക്ക് ആശുപത്രിയിൽ കിടന്നുള്ള ചികിത്സയ്ക്ക് ശരാശരി 37,858 രൂപ ചിലവ് വരുമ്പോൾ, ഇതിൽ ഇൻഷുറൻസ് ഇല്ലാതെ നേരിട്ട് കൈയിൽനിന്ന് ചിലവാക്കേണ്ടി വരുന്നത് (out-of-pocket expenditure) ഏകദേശം 34,064 രൂപയാണ്.

സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ ശരാശരി ചിലവ് 6,631 രൂപയാണ്. എന്നാൽ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിൽ ഇത് 50,508 രൂപയായി ഉയരുന്നു. ഇതിനർത്ഥം സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിലെ ചികിത്സ സർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങളേക്കാൾ പലമടങ്ങ് ചെലവേറിയതാണ് എന്നാണ്. ക്യാൻസർ, ഹൃദ്രോഗം, വൃക്കരോഗം തുടങ്ങിയ ഗുരുതരമായ രോഗങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഈ അന്തരം ഇനിയും വർദ്ധിക്കുന്നു. പല സന്ദർഭങ്ങളിലും ചികിത്സാ ചിലവ് ഒരു ലക്ഷം രൂപ കവിയുന്നത് സാധാരണ കുടുംബങ്ങൾക്ക് താങ്ങാനാവുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്.

ഇന്ത്യയിൽ രോഗബാധയുടെ തോത് വർദ്ധിക്കുന്നതായും എൻഎസ്ഒ സർവേ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഏഴ് വർഷത്തിനിടെ ഹൃദ്രോഗം ഗണ്യമായി വർദ്ധിച്ചു വരികയാണ്, കൂടാതെ 15 മുതൽ 29 വയസ്സുവരെയുള്ള യുവാക്കളെയും ഇത് വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന രീതിയിൽ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്.

ചെറിയ രോഗങ്ങളും കുടുംബ ബജറ്റിനെ ബാധിക്കുന്നു

പ്രധാന ചികിത്സകൾക്ക് മാത്രമേ വലിയ ചിലവ് വരുന്നുള്ളൂ എന്ന ധാരണയെ സർവേ തിരുത്തുന്നു. സാധാരണ രോഗങ്ങളുടെ ചികിത്സയിൽ പോലും പൊതു-സ്വകാര്യ സംവിധാനങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. സർവേയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയ 15 ദിവസത്തെ ഒപി (outpatient) ചികിത്സയ്ക്ക് ഒരു ചികിത്സയുടെ ശരാശരി ചിലവ് 861 രൂപയായിരുന്നു. സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ ഇത് 289 രൂപയായിരുന്നു എങ്കിൽ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിൽ ചിലവ് 1,447 രൂപയായി ഉയർന്നു. ഇതിനർത്ഥം നിസ്സാരമായ അസുഖങ്ങൾക്ക് പോലും സ്വകാര്യ മേഖലയിൽ മൂന്ന് മുതൽ അഞ്ച് മടങ്ങ് വരെ കൂടുതൽ ചിലവ് വരുന്നു എന്നാണ്.

ഒപി ചികിത്സകൾ സാധാരണയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് ഇപ്പോഴും ചെലവേറിയതാകാമെന്ന് കണക്കുകൾ കാണിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ 15 ദിവസത്തെ ഒരു ചികിത്സയുടെ ശരാശരി (median) ചിലവ് 400 രൂപയായിരുന്നു. സർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ശരാശരി ചിലവ് 289 രൂപ മാത്രമായിരുന്നു, പല സാഹചര്യങ്ങളിലും ഇത് പൂജ്യത്തിനടുത്തായിരുന്നു. അതായത് സേവനങ്ങൾ സൗജന്യമായോ കുറഞ്ഞ ചിലവിലോ ലഭ്യമായിരുന്നു എന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിനു വിപരീതമായി, സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിൽ ശരാശരി ചിലവ് 1,447 രൂപയും സ്വകാര്യ ക്ലിനിക്കുകളിൽ 958 രൂപയുമായിരുന്നു. ചെറിയ അസുഖങ്ങൾക്ക് പോലും സ്വകാര്യ മേഖലയെ ആശ്രയിക്കുന്നത് ചിലവേറിയതാണെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പ്രസവചികിത്സയിലാണ് ഏറ്റവും വലിയ അന്തരം

ചിലവിലെ വ്യത്യാസം ഏറ്റവും പ്രകടമാകുന്നത് പ്രസവചികിത്സയിലാണ്. സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ പ്രസവത്തിനുള്ള ശരാശരി ചിലവ് ഏകദേശം 2,299 രൂപയാണെങ്കിൽ, എല്ലാ ആശുപത്രികളുടേയും കൂടി ശരാശരി ചിലവ് 14,775 രൂപയാണ്. സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിൽ പ്രസവത്തിന് 30,000 രൂപ മുതൽ 40,000 രൂപ വരെ അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ കൂടുതലോ ചിലവ് വരാം. അതായത്, ഒരു സ്ത്രീ എവിടെ പ്രസവിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ച് ചിലവിൽ 10 മുതൽ 15 മടങ്ങ് വരെ വർദ്ധനവുണ്ടാകാം. നഗരപ്രദേശങ്ങളിൽ ശരാശരി ചിലവ് 23,670 രൂപയാണ്, ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ ഇത് 11,609 രൂപയാണ്.

സ്വകാര്യ ആരോഗ്യ പരിരക്ഷാ സേവനങ്ങളുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ഉപയോഗവും ഈ ചിലവുകളെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ ഏകദേശം 35 ശതമാനം ആളുകൾ സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ പോകുമ്പോൾ, 39 ശതമാനം പേർ സ്വകാര്യ ഡോക്ടർമാരെയോ ക്ലിനിക്കുകളെയോ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. നഗരപ്രദേശങ്ങളിൽ ഈ പ്രവണത കൂടുതൽ ശക്തമാണ്, അവിടെ 42 ശതമാനത്തിലധികം ആളുകൾ സ്വകാര്യ ക്ലിനിക്കുകളിൽ ചികിത്സ തേടുന്നു. സ്വകാര്യ ആരോഗ്യ സേവനങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനവും ഉപയോഗവും അതിവേഗം വർദ്ധിക്കുന്നതായാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്. ഈ മാറ്റത്തിനൊപ്പം ചിലവുകളും പലമടങ്ങ് വർദ്ധിക്കുന്നു. സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളെ അമിതമായി ആശ്രയിക്കുന്നതും ആരോഗ്യ രംഗത്തെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന അസമത്വവും വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു.

സംസ്ഥാനതല കണക്കുകൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന അസമത്വം

സംസ്ഥാനങ്ങൾ തിരിച്ചുള്ള കണക്കുകൾ നോക്കിയാൽ ഇന്ത്യയിലുടനീളം ചികിത്സാ ചിലവ് ഒരുപോലെയല്ലെന്ന് കാണാം. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലും വികസിത സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ചികിത്സാ ചിലവ് കൂടുതലാണ്. തെലങ്കാനയിൽ ആശുപത്രി ചികിത്സയ്ക്കുള്ള ആകെ ചിലവ് 55,000 രൂപയോളമാണ്, തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ഇത് ഏകദേശം 52,000 രൂപയാണ്. കേരളത്തിലും കർണാടകത്തിലും ഇത് 40,000 മുതൽ 45,000 രൂപ വരെയാണ്.

പശ്ചിമ ബംഗാൾ, മഹാരാഷ്ട്ര തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ചിലവ് കൂടുതലാണ്, അവിടെ ആകെ ചിലവ് 40,000 രൂപയോ അതിന് മുകളിലോ ആണ്. ഉത്തർപ്രദേശിലും ഹരിയാനയിലും ഇത് ഏകദേശം 45,000 രൂപയാണ്. ഇതിനു വിപരീതമായി, വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ചില വികസ്വര സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ചിലവ് താരതമ്യേന കുറവാണ്. ഒഡീഷയിൽ ഇത് ഏകദേശം 22,000 രൂപയാണ്, മിസോറാമിലും മേഘാലയയിലും 25,000 രൂപയോളമാണ്. ലഡാക്ക് പോലുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ 8,000 രൂപ മാത്രമാണ് ചിലവ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

എന്നിരുന്നാലും, കുറഞ്ഞ ചിലവ് എന്നത് മെച്ചപ്പെട്ട അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കണമെന്നില്ല. ഇത് ആരോഗ്യസേവനങ്ങളുടെ പരിമിതമായ ലഭ്യതയെയോ, കുറഞ്ഞ ഉപയോഗത്തെയോ അല്ലെങ്കിൽ വില കുറഞ്ഞ മാർഗങ്ങൾ മാത്രം സ്വീകരിക്കാൻ ആളുകൾ നിർബന്ധിതരാകുന്നതിനെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാകാം. സർക്കാർ ആരോഗ്യ സേവനങ്ങൾ ശക്തമായ ഇടങ്ങളിൽ ചികിത്സയ്ക്കായുള്ള വ്യക്തിഗത ചിലവ് കുറവാണെന്ന് സംസ്ഥാനങ്ങൾ തിരിച്ചുള്ള കണക്കുകൾ കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ സ്വകാര്യ മേഖല വ്യാപിച്ചയിടങ്ങളിൽ ചിലവ് അതിവേഗം ഉയരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളുടെ പങ്ക് കൂടുതലായതിനാൽ ചിലവും കൂടുതലാണ്. നേരെമറിച്ച്, വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ സർക്കാർ സേവനങ്ങളെ കൂടുതൽ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറഞ്ഞ ചിലവിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

മൊത്തത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയിലെ ആരോഗ്യ പരിരക്ഷ ഇപ്പോഴും വ്യക്തിഗത ചിലവുകളെ (out-of-pocket spending) വളരെയധികം ആശ്രയിച്ചാണെന്ന് ഈ കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. പൊതുജനങ്ങൾക്ക് പ്രധാന ആശ്വാസം സർക്കാർ ആശുപത്രികളാണെങ്കിലും, അവയുടെ ഗുണനിലവാരവും ലഭ്യതയും ഇനിയും മെച്ചപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

(പരിഭാഷ, എഡിറ്റിംഗ്: സുരേന്ദ്രൻ കണ്ണൂർ)