ഗ്രീൻലാൻഡ് സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ശ്രമം കൂടുതൽ കടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, യുഎസ് പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഡെൻമാർക്ക്, സ്വീഡൻ, നോർവേ, ഫിൻലാൻഡ്, ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൻ, ഫ്രാൻസ്, ജർമ്മനി, നെതർലാൻഡ്സ് എന്നീ എട്ട് യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. ഗ്രീൻലാൻഡ് വാങ്ങാൻ അനുവദിക്കുന്നതുവരെ ഫെബ്രുവരി 1 മുതൽ ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് യുഎസിലേക്കുള്ള എല്ലാ ഇറക്കുമതികളിലും 10 ശതമാനം തീരുവ ഏർപ്പെടുത്തുമെന്നതാണ് ട്രംപിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ്. ജൂൺ 1 മുതൽ ഈ തീരുവ 25 ശതമാനമായി ഉയർത്തുമെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കി. നിലവിൽ ഡെൻമാർക്കിന്റെ ഭാഗമാണ് ഗ്രീൻലാൻഡ്.
ഒരു വശത്ത്, ഗ്രീൻലാൻഡ് അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളാലും അപൂർവ ഭൂമി ധാതുക്കളാലും സമ്പന്നമാണ്, വാഷിംഗ്ടണിലെ പ്രധാന അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന യുഎസ് ടെക് ഭീമന്മാർക്ക് ഇത് വളരെ അഭികാമ്യമാണ്. മറുവശത്ത്, ദേശീയ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഇത് ആവശ്യമാണെന്ന് ട്രംപ് അവകാശപ്പെടുന്നു.
ഒരു പരമാധികാര രാജ്യമായ ഡെൻമാർക്കിന്റെ ഭാഗമായതിനാൽ ഗ്രീൻലന്റിനെതിരായ ഏത് ആക്രമണ നടപടിയും അധിനിവേശ നടപടിയായി കണക്കാക്കും .
കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി, പ്രതിരോധം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ഒരു ചെറിയ എണ്ണം യൂറോപ്യൻ സൈനികർ ഗ്രീൻലാൻഡിലെത്തി. ട്രംപിന്റെ ഈ നിലപാട് യൂറോപ്പിലുടനീളം ഞെട്ടൽ സൃഷ്ടിച്ചു, ഇത് ഇപ്പോൾ നാറ്റോയുടെ ഭാവിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.
ഇനിയെന്ത് സംഭവിക്കും?
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമപ്രകാരം ആക്രമണ യുദ്ധങ്ങൾ നിയമവിരുദ്ധമാണ്. ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭയുടെ ചാർട്ടർ അനുസരിച്ച്, ബലം പ്രയോഗിക്കുന്നത് നിയമപരമായി അനുവദനീയമാകുന്നത് രണ്ട് സാഹചര്യങ്ങളിലുമാത്രമാണ്.
1. ചാർട്ടർ VII അധ്യായപ്രകാരം ഐക്യരാഷ്ട്ര സുരക്ഷാ സമിതി (UNSC) അനുമതി നൽകുമ്പോൾ.
2. ചാർട്ടറിലെ 51-ാം അനുച്ഛേദം പ്രകാരം, ആയുധാക്രമണത്തിന് മറുപടിയായി സ്വയംരക്ഷയുടെ ഭാഗമായി..
നിലവിലെ സാഹചര്യത്തിൽ, യുഎസിന്റെ അവകാശവാദങ്ങൾക്ക് ഐക്യരാഷ്ട്ര സുരക്ഷാ സമിതിയുടെ പിന്തുണ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, ബലം പ്രയോഗിക്കാൻ യുഎസിന് ഒരു ന്യായീകരണമോ പ്രകോപനമോ ആവശ്യമായി വരും - അതായത്, ഒരു ആക്രമണമോ ഉടൻ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന ആക്രമണമോ സ്വയംരക്ഷയായി അവതരിപ്പിക്കാവുന്ന സാഹചര്യം.
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ എന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളോട് എപ്പോഴും പറയുന്ന കാര്യമാണ്: ഇത്തരത്തിലുള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ അതീവ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കപ്പെടണം. കാരണം, ഇതിന് പിന്നിൽ ദീർഘവും പ്രശ്നബാധിതവുമായ ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്. പ്രധാന പ്രശ്നം ‘ഫാൾസ് ഫ്ലാഗ്’ (false flag) നടപടികളാണ് - രാജ്യങ്ങൾ തന്നെ ഭീഷണിയെയോ ആക്രമണത്തെയോ കൃത്രിമമായി സൃഷ്ടിച്ച്, തങ്ങളുടെ തന്നെ ആക്രമണ നടപടികൾക്ക് ന്യായീകരണം കണ്ടെത്തുന്ന രീതികൾ.
ഇതിന് അടുത്തകാലത്തെ ഒരു ഉദാഹരണമാണ് യുഎസ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള 2003 ലെ ഇറാഖ് യുദ്ധം. അന്താരാഷ്ട്ര നിയമലംഘനമായി നടന്ന ഈ ബലപ്രയോഗം, വസ്തുതാപരമായ യാതൊരു അടിസ്ഥാനവുമില്ലാത്ത രണ്ട് അവകാശവാദങ്ങളിലൂടെയാണ് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ന്യായീകരിക്കപ്പെട്ടത്: സദ്ദാം ഹുസൈൻ വ്യാപക നാശം വിതയ്ക്കുന്ന ആയുധങ്ങൾ (Weapons of Mass Destruction) കൈവശം വെച്ചിരുന്നു എന്നതും, അൽ-ഖായിദയുമായി (al-Qaeda) അടുത്ത ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതും. ഈ അവകാശവാദങ്ങൾ പിന്നീട് തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, ഇന്നും പലരും അത് വിശ്വസിക്കുന്നു.
മുന്നണി സൈനിക താവളമായി ഗ്രീൻലാൻഡ് കൈവശപ്പെടുത്താനാണ് യുഎസ് ശ്രമിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാണ്. അതിനാൽ, ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഉണ്ടാകാവുന്ന ‘ഫാൾസ് ഫ്ലാഗ്’ നടപടികളോട് നമ്മൾ അതീവ ജാഗ്രത പുലർത്തേണ്ടതുണ്ട്. ചൈനയിലും റഷ്യയിലും നിന്നുള്ള ആക്രമണം തടയുന്നതിനെന്ന ന്യായത്തിലാണ് യുഎസ് തന്റെ അവകാശവാദങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ഗ്രീൻലാൻഡിൽ ഇവരുടെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടെന്നതിന് യാതൊരു തെളിവുമില്ല.
ഒരു മേഖലയിലെ എതിരാളികളുടെ സാദ്ധ്യതാപരമായ സാന്നിധ്യം മാത്രമെന്ന കാര്യം, മൂന്നാം കക്ഷിയായ ഒരു രാജ്യത്തിനെതിരെ ബലം പ്രയോഗിക്കാൻ നിയമപരമായ അനുമതി നൽകുന്നില്ല. ഗ്രീൻലാൻഡിനെതിരായ ഏതൊരു ആക്രമണവും പരസ്യമായ ആക്രമണ യുദ്ധം തന്നെയായിരിക്കും.
യൂറോപ്പിന് സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന നിരവധി വഴികളുണ്ട്.
ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ അഭ്യർത്ഥന പ്രകാരം സൈനിക വിന്യാസം നടത്തുക എന്നതാണ് അതിൽ ഒന്ന്. ഡെൻമാർക്ക് സർക്കാർ ഇതിനകം തന്നെ ഗ്രീൻലാൻഡിലെ സൈനിക സാന്നിധ്യം വർധിപ്പിക്കുകയും, ഫ്രാൻസ്, ജർമ്മനി, നോർവേ, സ്വീഡൻ എന്നിവ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സഖ്യരാജ്യങ്ങളുമായി ചേർന്ന് ‘ഓപ്പറേഷൻ ആർട്ടിക് എൻഡ്യൂറൻസ്’ (Operation Arctic Endurance) ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ, സ്വിറ്റ്സർലൻഡിന്റെ വലുപ്പമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ പരക്കെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ 50 മുതൽ 100 വരെ സൈനികരെ മാത്രം അയക്കുന്നത് ശക്തിപ്രകടനമായി കണക്കാക്കാൻ പ്രയാസമാണ്.
നാറ്റോയിൽ അംഗരാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ സംയുക്ത പ്രതിരോധത്തിനുള്ള കരാറുണ്ട്. യുഎസ് ആക്രമണം നടത്താനുള്ള സാധ്യത വളരെ കുറവാണെങ്കിലും, അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ സഖ്യസംഘടന തന്നെ കടുത്ത പരീക്ഷണത്തിലാകും - പ്രത്യേകിച്ച്, യുഎസ് നാറ്റോയിലെ ദീർഘകാല അംഗമായിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ. 1956 ലെ സൂയസ് പ്രതിസന്ധി പോലുള്ള അംഗരാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള തർക്കങ്ങളെ നാറ്റോ മുൻപും അതിജീവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നാറ്റോ പിരിഞ്ഞുപോകുമോ, അല്ലെങ്കിൽ നിരവധി അംഗരാജ്യങ്ങൾ സംഘടന വിട്ടുപോകുമോ എന്ന സംശയങ്ങളും ഉയരുന്നുണ്ട്. ഏതായാലും, സംഘടനയുടെ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് ഗുരുതരമായ ക്ഷതം ഏൽക്കുകയും, ഒരു കാലയളവോളം അത് പ്രവർത്തനരഹിതമാകുകയും ചെയ്യാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.
യൂറോപ്പിലെ എല്ലാ യുഎസ് സൈനിക താവളങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം തടയുമെന്ന് യൂറോപ്പ് ഭീഷണിപ്പെടുത്താനും കഴിയും. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ, യൂറോപ്പിൽ മാത്രമല്ല, റഷ്യ, മിഡിൽ ഈസ്റ്റ്, വടക്കേ ആഫ്രിക്ക എന്നിവിടങ്ങളിലുമുള്ള യുഎസ് സൈനിക ശേഷികൾക്ക് ഗുരുതരമായ ആഘാതമുണ്ടാകും.
എന്നാൽ, യൂറോപ്പ് ഉയർത്താൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രതികാര ആയുധം ‘ആന്റി-കോർഷൻ ഇൻസ്ട്രുമെന്റ്’ (Anti-Coercion Instrument – ACI) പ്രയോഗിക്കുന്നതും, യുഎസ് ബോണ്ടുകൾ വിറ്റഴിക്കലുമാണ്. വിദേശരാജ്യങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള യുഎസ് ബോണ്ടുകളിൽ ഏകദേശം 28 ശതമാനവും യൂറോപ്പിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ചൈന പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളും ഇതേ പാത പിന്തുടർന്നാൽ, ഡോളറിന്റെ മൂല്യം വേഗത്തിൽ ഇടിയുകയും, യുഎസ് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ ഗുരുതരമായ തകർച്ച നേരിടുകയും ചെയ്യാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇത് ‘ആണവായുധം’ പോലുള്ള ഒരു മാർഗമാണെന്നും, അതേ സമയം യൂറോപ്പിന്റെ തന്നെ സാമ്പത്തിക ശക്തിക്കും ഇത് തിരിച്ചടിയാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
മൊത്തത്തിൽ, യൂറോപ്പ് വളരെ ദുർബലമായ നിലയിലാണ് - സൈനിക സമത്വത്തിന്റെ അഭാവം മാത്രമല്ല, ഊർജ്ജ മേഖലയിൽ യുഎസിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യം കൂടി യൂറോപ്പിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. നോർഡ് സ്ട്രീം പൈപ്പ്ലൈൻ ദുരൂഹ സാഹചര്യങ്ങളിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്ന്, യൂറോപ്പ് ഇപ്പോൾ ഊർജ്ജത്തിനായി യുഎസിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുകയാണ് - ഇത് എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്.
ഇതിന് പുറമെ, ഗ്രീൻലാൻഡിനെ ചൊല്ലി യുഎസിനെതിരെ യൂറോപ്പ് നടപടിയെടുത്താൽ, റഷ്യയുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ യുക്രെയ്നിനോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയും ഒരേസമയം നിറവേറ്റേണ്ടിവരും. രണ്ട് മുന്നണികളിലായി യൂറോപ്പ് കടുത്ത സമ്മർദ്ദത്തിലാകും.
യുഎസിനെതിരെ ഗ്രീൻലാൻഡിനെ സജീവമായി സംരക്ഷിക്കാൻ നിരവധി രാജ്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ, അതുപോലെ തന്നെ, യുഎസിനെ തുറന്നടിച്ച് പിന്തുണയ്ക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളും വളരെ കുറവായിരിക്കും. ‘രക്ഷകൻ’ (saviour) എന്ന നിലയിൽ യുഎസിനോടുള്ള ലോകത്തിന്റെ സമീപനം മാറിയാൽ, ആഗോള ക്രമം തന്നെ ആഴത്തിൽ മാറിപ്പോകും. അതോടെ, ലിബറൽ അന്താരാഷ്ട്ര ക്രമത്തിന്റെ (liberal international order) അവസാനം സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുകയും, അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം എന്ന ആശയത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ പോലും അപ്രസക്തമാകുകയും ചെയ്യാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
യുഎസിനെ ഒരു നിയന്ത്രണം വിട്ട സഖ്യരാജ്യമായി (rogue ally) കണക്കാക്കേണ്ട സാഹചര്യം എല്ലാ മറ്റ് സഖ്യരാജ്യങ്ങൾക്കും മുന്നറിയിപ്പായിരിക്കും. ട്രംപിനെ കൂടുതൽ ധൈര്യപ്പെടുത്തുന്നത് അത്യന്തം അപകടകരമാണ്. ക്യൂബയും ഇറാനും ഇതിനകം തന്നെ ലക്ഷ്യരാജ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. വെനിസ്വേലയിലേക്കുള്ള കൂടുതൽ ഇടപെടലുകൾക്കും സാധ്യതയുണ്ട്. മാത്രമല്ല, മെക്സിക്കോയിലേക്ക് സൈന്യം അയയ്ക്കുമെന്നതും കൊളംബിയയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതുമുള്പ്പെടെ ട്രംപ് നടത്തിയ പ്രസ്താവനകൾ ആശങ്ക ഉയർത്തുന്നതാണ്.
2025ന്റെ തുടക്കത്തിൽ കാനഡയെ ‘51-ാമത്തെ സംസ്ഥാനം’ ആക്കുമെന്ന ട്രംപിന്റെ അവകാശവാദങ്ങളെ തുടർന്ന്, കാനഡ ഇതിനകം തന്നെ കടുത്ത ആശങ്കയിലാണ്. ഇതെല്ലാം എവിടെ അവസാനിക്കും എന്നതാണ് ഉയരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം.
ഓസ്ട്രേലിയയുടെ പ്രതിരോധത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമായ AUKUS കരാർ അപകടത്തിലാകുമോ എന്ന ആശങ്കയും അതിനെ ബാധിക്കും. യുഎസ് നൽകുന്ന സുരക്ഷാ ഉറപ്പിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ച് തായ്വാൻ സംശയത്തിലാകും. ഇതിനകം തന്നെ ട്രംപിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആഗോള തലത്തിലുള്ള അഭിപ്രായംഅപകടകരമായ നിലയിൽ താഴ്ന്നിരിക്കെ, അത് ഇനിയും കുത്തനെ ഇടിയാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
ഈ കാരണങ്ങളാൽ തന്നെ, ഗ്രീൻലാൻഡിനെ ഡെൻമാർക്കിൽ നിന്ന് നിർബന്ധിച്ച് കൈവശപ്പെടുത്താനുള്ള യുഎസിന്റെ നീക്കം വെറും ഭീഷണിപ്പെടുത്തലും സമ്മർദ്ദനീതിയും മാത്രമായിരിക്കാമെന്ന സാധ്യത കൂടുതലാണ്. ഗ്രീൻലാൻഡ് കൈയേറിയില്ലെങ്കിലും യുഎസിന്റെ സുരക്ഷാ ആശങ്കകൾ പരിഹരിക്കാൻ വഴികളുണ്ടെന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിലർ ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ട്രംപിന് അതിൽ താൽപര്യമില്ല. തന്റെ MAGA അനുയായികളുടെ മുന്നിൽ ‘ശക്തനായ നേതാവ്’ (strong man) എന്ന പ്രതിച്ഛായ സൃഷ്ടിക്കാനാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രമം.
ട്രംപിന് ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ‘വിജയം’ നേടിയതായി തോന്നിപ്പിക്കാൻ യൂറോപ്യൻ ശക്തികൾ ചില ഇളവുകൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നതാണ് നിലവിലെ സൂചന. ആർട്ടിക് മേഖലയിലെ സുരക്ഷ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ നാറ്റോയെ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന നിർദേശവും, ഖനിജ സമ്പത്ത് ഖനനത്തിൽ യുഎസിന് ഇളവുകൾ നൽകുന്നതും യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുമെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ. ഇത് പരമ്പരാഗതമായ ‘അപീസ്മെന്റ്’ (appeasement) നയമാണ്. ഇത്തരത്തിൽ ധൈര്യം ലഭിച്ചാൽ, യുഎസ് മറ്റിടങ്ങളിലും കൂടുതൽ ആക്രമണപരമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുമെന്നത് പ്രതീക്ഷിക്കാം.
ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇത് യുഎസിന്റെ വിശ്വാസ്യതയ്ക്കായിരിക്കും ദോഷം ചെയ്യുക, എല്ലാ സഖ്യകക്ഷികളുടെയും പെരുമാറ്റം ക്രമരഹിതവും അസ്ഥിരവുമാണെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് ലഭിക്കും. വിഭവങ്ങളും പ്രതിരോധവും ഉപയോഗപ്പെടുത്താനുള്ള ട്രംപിന്റെ ശ്രമങ്ങൾ മറ്റെന്തിനേക്കാളും യുഎസ് തകർച്ചയെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.
യൂറോപ്പിനും വലിയ ആശ്വാസമൊന്നും ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ല. യുഎസിനെ പൂർണമായി ആശ്രയിക്കുന്നതും, അംഗരാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ തത്വപരമായ ഉറച്ച നിലപാടുകളുടെ അഭാവവും തുറന്നുകാട്ടപ്പെടും. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ തോൽവി നേരിടുന്നത് പാശ്ചാത്യ ലോകമാണ് - വിഭജിക്കപ്പെട്ടും, സ്വയം തകർക്കപ്പെടുകായും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ.
ഷാനൻ ബ്രിങ്കാറ്റ്, സീനിയർ ലക്ചറർ ഇൻ പൊളിറ്റിക്സ് ആൻഡ് ഇന്റർനാഷണൽ റിലേഷൻസ്, യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് ദി സൺഷൈൻ കോസ്റ്റ്
ഈ ലേഖനം ക്രിയേറ്റീവ് കോമൺസ് ലൈസൻസിന് കീഴിൽ ദി കോൺവർസേഷനിൽ നിന്ന് പുനഃപ്രസിദ്ധീകരിച്ചു . യഥാർത്ഥ ലേഖനം വായിക്കുക .