വയനാടിന്റെ വനാതിർത്തിയിലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ നേരം പുലരുമ്പോഴേക്കും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലവും നിശബ്ദമായി വിരുന്നെത്തുന്നു. ഇടുങ്ങിയ മൺപാതകളിൽ പാർട്ടി കൊടികൾ ഉയരുന്നു. പ്ലാന്റേഷൻ ചെരിവുകളിലൂടെ പ്രചാരണ ജീപ്പുകൾ ചുരമിറങ്ങി വരുന്നു. വനത്തിനുള്ളിലും പാടശേഖരങ്ങൾക്കിടയിലും മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഊരുകളിലേക്ക് സ്ഥാനാർത്ഥികൾ ചെങ്കുത്തായ മലമ്പാതകൾ താണ്ടി എത്തുന്നു.
ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട കോളനികളിൽ, കേരളത്തിലെ മറ്റേതൊരു രാഷ്ട്രീയ ബോധമുള്ള സമൂഹത്തെയും പോലെ തന്നെ ആദിവാസി കുടുംബങ്ങളും സ്ഥാനാർത്ഥികളെയും പാർട്ടി ചിഹ്നങ്ങളെയും കുറിച്ച് അതീവ ഗൗരവത്തോടെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, പരിചിതമായ ഈ ജനാധിപത്യ ആചാരങ്ങൾക്കടിയിൽ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ഒരു സത്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.
ദശകങ്ങളായി, വയനാട്ടിലെ ആയിരക്കണക്കിന് ആദിവാസി വോട്ടർമാർ പോളിംഗ് ബൂത്തുകളിലേക്ക് നടന്നെത്തുകയും സംസ്ഥാനത്തെ ഏക ഗോത്രവർഗ്ഗ നിയോജകമണ്ഡലങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ വോട്ടുകൾ രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, ആ വോട്ടുകളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്ന നിയമസഭയിൽ ഈ മലനിരകളിൽ വസിക്കുന്ന വിവിധ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളുടെ വൈവിധ്യം പ്രതിഫലിക്കാറില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം.
കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആദിവാസി ജനസംഖ്യയുള്ള ജില്ലയായിട്ടും, രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം പ്രധാനമായും രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങിനിൽക്കുകയാണ്.
പട്ടികവർഗ്ഗ വിഭാഗത്തിനായി സംവരണം ചെയ്തിട്ടുള്ള കേരളത്തിലെ ഒരേയൊരു ജില്ലയായ വയനാട്ടിൽ രണ്ട് നിയമസഭാ മണ്ഡലങ്ങളാണുള്ളത്: മാനന്തവാടിയും സുൽത്താൻ ബത്തേരിയും. ജില്ലയിലെ ഒട്ടനവധി ഗോത്രസമൂഹങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കാനാണ് ഈ സംവരണം കൊണ്ടുവന്നത്. എന്നാൽ ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിയുമ്പോഴും, നിയമസഭയിൽ മുഴങ്ങുന്നത് അവരിൽ കേവലം രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളുടെ ശബ്ദം മാത്രമാണ്.
ജില്ലയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആദിവാസി വിഭാഗമായ പണിയർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മറ്റ് പല സമുദായങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരാൾ പോലും ഇതുവരെ കേരള നിയമസഭയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
ഏപ്രിൽ 9-ന് നടക്കാനിരിക്കുന്ന നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലേക്ക് കേരളം അടുക്കുമ്പോഴും ഈ രീതിക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല. ഇത്തവണയും പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ മുന്നണികളെല്ലാം കുറിച്യ, മുള്ളു കുറുമ വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്ഥാനാർത്ഥികളെ മാത്രമാണ് രംഗത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത്. കാർഷിക വരുമാനത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തിലും താരതമ്യേന മികച്ച നിലയിലുള്ളവരും സംഘടിതരുമാണ് ഈ രണ്ട് സമുദായങ്ങളും. അതേസമയം, പണിയർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മറ്റ് ഗോത്രവിഭാഗങ്ങൾ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ സ്ഥാനാർത്ഥി പട്ടികയിൽ ഇപ്പോഴും ഇടംപിടിച്ചിട്ടില്ല.
വയനാട്ടിലെ ജനസംഖ്യയുടെ അഞ്ചിലൊന്ന് ഭാഗവും പട്ടികവർഗ്ഗക്കാരാണ്. എന്നാൽ ഈ ഗോത്രജനസംഖ്യ ഒരേ സ്വഭാവമുള്ള ഒന്നല്ല.
ജില്ലയിലെ ആകെ ആദിവാസി ജനസംഖ്യയുടെ ഏകദേശം 45 ശതമാനത്തോളം വരുന്ന പണിയരാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഗോത്രസമൂഹം. ഇതിന് പിന്നാലെ അഞ്ചിലൊന്ന് ഭാഗം വരുന്ന കുറിച്യരും, 13 ശതമാനത്തോളം വരുന്ന മുള്ളു കുറുമരുമാണുള്ളത്.
അടിയർ, കാട്ടുനായ്ക്കർ, ഊരാളികൾ, വെട്ടക്കുറുമർ എന്നിവരാണ് മറ്റ് പ്രധാന വിഭാഗങ്ങൾ. ഈ ഓരോ ഗോത്രത്തിനും തനതായ സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യങ്ങളും ചരിത്രവും ഉപജീവനമാർഗ്ഗങ്ങളുമുണ്ട്.
എന്നിരുന്നാലും, വയനാട്ടിലെ രണ്ട് സംവരണ മണ്ഡലങ്ങളുടെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു രീതി ദൃശ്യമാകും. ഈ മണ്ഡലങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചത് മുതൽ മാനന്തവാടിയിൽ നിന്നോ സുൽത്താൻ ബത്തേരിയിൽ നിന്നോ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഓരോ ഗോത്രവർഗ്ഗ എം.എൽ.എയും ഒന്നുകിൽ കുറിച്യ അല്ലെങ്കിൽ മുള്ളു കുറുമ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരായിരുന്നു.
പണിയ, അടിയ, കാട്ടുനായ്ക്ക, ഊരാളി അല്ലെങ്കിൽ വെട്ടക്കുറുമ സമുദായങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പ്രതിനിധി പോലും ഇതുവരെ കേരള നിയമസഭയിൽ എത്തിയിട്ടില്ല.
വയനാട്ടിലെ ഗോത്രസമൂഹങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ചരിത്രപരമായ അസമത്വമാണ് ഇതിന് കാരണമെന്ന് ചരിത്രകാരനായ ഒ.കെ. ജോണി പറയുന്നു.
"നിയമസഭയിൽ കുറഞ്ഞത് രണ്ട് ഗോത്രവർഗ്ഗ പ്രതിനിധികൾ എങ്കിലും ഉണ്ടാകുമെന്ന് സംവരണം ഉറപ്പാക്കി," ജോണി പറയുന്നു. "എന്നാൽ എല്ലാ ഗോത്രസമൂഹങ്ങൾക്കും നേതൃത്വത്തിലേക്ക് തുല്യമായ പ്രവേശനം ലഭിക്കുമെന്ന് അത് ഉറപ്പുനൽകിയില്ല. ചരിത്രപരമായി ഭൂമിയിലേക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്കും രാഷ്ട്രീയ ശൃംഖലകളിലേക്കും അൽപ്പമെങ്കിലും പ്രവേശനമുണ്ടായിരുന്ന സമുദായങ്ങൾക്ക് നേരത്തെ തന്നെ സ്വാധീനം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു."
ഒരിക്കൽ ഇത്തരം നേട്ടങ്ങൾ വേരുറപ്പിച്ചതോടെ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയം അവയെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തി.
"വോട്ടുസമാഹരണത്തിനും സംഘടനാ സംവിധാനങ്ങൾ നിലനിർത്താനും കഴിയുന്ന സ്ഥാനാർത്ഥികളെയാണ് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ അന്വേഷിക്കുന്നത്," ജോണി പറയുന്നു. "കാലക്രമേണ, ഇത് ഒരേ സമുദായങ്ങൾ തന്നെ പ്രാതിനിധ്യത്തിൽ ആധിപത്യം തുടരുന്ന ഒരു കാഴ്ചയായി മാറുന്നു."
വയനാട്ടിലെ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ, കുറിച്യർ ചരിത്രപരമായി താരതമ്യേന ശക്തമായ സാമൂഹിക പദവി അലങ്കരിച്ചിരുന്നവരാണ്.
മറ്റ് പല സമുദായങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, കൊളോണിയൽ കാലഘട്ടത്തിലും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യ ദശകങ്ങളിലും അവർ കൃഷിഭൂമി കൈവശം വെച്ചിരുന്നു. കുറിച്യ വിഭാഗങ്ങൾ സ്ഥിരതാമസമാക്കി കൃഷി ചെയ്യുകയും പരമ്പരാഗത ഗ്രാമീണ സംവിധാനങ്ങൾ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെ പഴശ്ശിരാജ നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത ചരിത്രവും അവർക്കുണ്ട്. ആ പാരമ്പര്യം ഭൂമിയുള്ളവരും പോരാട്ടവീര്യമുള്ളവരുമെന്ന നിലയിൽ അവരുടെ ഖ്യാതി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
കാലക്രമേണ, കുറിച്യ സമുദായത്തിലെ യുവാക്കൾ സ്കൂളുകളിലും സർക്കാർ സർവീസുകളിലും പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയ സ്ഥാപനങ്ങളിലും പ്രവേശിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ പഞ്ചായത്തുകളിലും സഹകരണ സംഘങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളിലും കുറിച്യ നേതാക്കൾ ഉയർന്നുവന്നു.
ഗോത്രവർഗ്ഗ നിയോജകമണ്ഡലങ്ങളിലേക്ക് സ്ഥാനാർത്ഥികളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ മുന്നണികൾ ഇത്തരം ശൃംഖലകളെയാണ് പ്രധാനമായും ആശ്രയിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി ദശകങ്ങളായി മാനന്തവാടിയിലെ രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യത്തിൽ കുറിച്യ നേതാക്കൾ ആധിപത്യം പുലർത്തിവരുന്നു.
ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥതയിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും താരതമ്യേന മികച്ച സാഹചര്യമുള്ള മറ്റൊരു കർഷക സമൂഹമാണ് മുള്ളു കുറുമർ. കാലക്രമേണ, അവരിലും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന നേതാക്കളുണ്ടായി. സുൽത്താൻ ബത്തേരിയിൽ, പാർട്ടി താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മുള്ളു കുറുമ സമുദായത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്ഥാനാർത്ഥികൾ കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ ഉയർന്നുവരാറുണ്ട്.
എന്നാൽ ഈ രണ്ട് സമുദായങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, മറ്റുള്ളവർക്ക് രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം ഇപ്പോഴും അപ്രാപ്യമായി തുടരുന്നു.
നിയമസഭയിൽ പണിയ സമുദായത്തിന്റെ അഭാവം ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ഉദാഹരണമാണ്. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഗോത്രസമൂഹമായിരുന്നിട്ടും പണിയർ രാഷ്ട്രീയമായി ഇന്നും അദൃശ്യരായി തുടരുന്നു.
തലമുറകളായി വയനാട്ടിലെ പാടശേഖരങ്ങളിലും പ്ലാന്റേഷനുകളിലും നാടുവാഴിത്ത പ്രഭുക്കന്മാർക്ക് കീഴിൽ കാർഷിക തൊഴിലാളികളായാണ് പണിയർ ജീവിച്ചിരുന്നത്. 'പണിയൻ' എന്ന വാക്ക് തന്നെ 'പണിക്കാരൻ' അല്ലെങ്കിൽ 'തൊഴിലാളി' എന്ന അർത്ഥത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്.
"പല പണിയ കുടുംബങ്ങളും അടിമപ്പണിക്ക് സമാനമായ സാഹചര്യങ്ങളിലായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്," ഒ.കെ. ജോണി പറയുന്നു. "ആ സമ്പ്രദായങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമായെങ്കിലും, അവർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന പിന്നോക്കാവസ്ഥ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലും തുടർന്നു."
ഇതര പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കുടിയേറ്റം, കൈയേറ്റങ്ങൾ, പ്ലാന്റേഷനുകളുടെ വിപുലീകരണം, വികസന പദ്ധതികൾ എന്നിവ ഗോത്രസമൂഹങ്ങളെ അവരുടെ പരമ്പരാഗത ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ക്രമാനുഗതമായി പുറന്തള്ളാൻ കാരണമായി. വനങ്ങൾ പ്ലാന്റേഷനുകളും എസ്റ്റേറ്റുകളുമായി മാറിയതോടെ ആയിരക്കണക്കിന് ആദിവാസി കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഭൂമിയിലുള്ള നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുകയും അവർ തോട്ടം തൊഴിലാളികളോ ദിവസവേതന തൊഴിലാളികളോ ആകാൻ നിർബന്ധിതരാവുകയും ചെയ്തു.
ഇത് ഏറ്റവും മോശമായി ബാധിച്ച സമുദായങ്ങളിലൊന്നാണ് പണിയർ. ഇന്നും പണിയ കുടുംബങ്ങളിൽ വലിയൊരു ഭാഗം ഭൂമിയില്ലാത്തവരായി തുടരുന്നു; തോട്ടങ്ങളിലെയും കൃഷിയിടങ്ങളിലെയും അനിശ്ചിതത്വം നിറഞ്ഞ കൂലിപ്പണിയെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഇവർ കഴിയുന്നത്.
വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തെ അസമത്വം ഈ പാർശ്വവൽക്കരണത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ളതാക്കുന്നു. കേരളത്തിന്റെ ആകെ സാക്ഷരതാ നിരക്ക് 94 ശതമാനത്തിനടുത്താണെങ്കിലും, പട്ടികവർഗ്ഗക്കാർക്കിടയിൽ ഇത് ഗണ്യമായി കുറവാണ്. വയനാട്ടിലെ ഗോത്രസമൂഹങ്ങൾക്കിടയിലെ സാക്ഷരതാ നിരക്ക് ഏകദേശം 71 ശതമാനം മാത്രമാണ്.
ഗോത്രജനസംഖ്യയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ പ്രകടമാണ്. കുറിച്യ, മുള്ളു കുറുമ സമുദായങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ ഉയർന്ന സാക്ഷരതാ നിലവാരം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ പണിയർക്കിടയിൽ നിരക്ഷരതാ നിരക്ക് ഇന്നും വളരെ കൂടുതലാണ്.
വയനാട്ടിലെ മറ്റൊരു വലിയ ഗോത്രസമൂഹമായ അടിയരും സമാനമായ അടിമത്തത്തിന്റെ ചരിത്രം പങ്കിടുന്നവരാണ്. ദശകങ്ങളോളം പല അടിയ കുടുംബങ്ങളും ഭൂവുടമകൾക്ക് കീഴിൽ അടിമപ്പണി ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരായിരുന്നു. ഇന്നും പല കാർഷിക തൊഴിലാളികളും തോട്ടങ്ങളുടെയും വനങ്ങളുടെയും അതിർത്തികളിലുള്ള കോളനികളിലാണ് താമസിക്കുന്നത്.
ചില സമുദായങ്ങൾ ഇതിലും വലിയ പാർശ്വവൽക്കരണം നേരിടുന്നുണ്ട്. 'അതീവ ദുർബല ഗോത്രവിഭാഗമായി' (PVTG) വർഗ്ഗീകരിച്ചിട്ടുള്ള കാട്ടുനായ്ക്കർ പരമ്പരാഗതമായി വനമേഖലകളിൽ വേട്ടയാടിയും വനവിഭവങ്ങൾ ശേഖരിച്ചുമാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, പൊതുസ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവ അപ്രാപ്യമായ വനത്തിനുള്ളിലെ ഉൾപ്രദേശങ്ങളിലാണ് ഇവരുടെ പല ഊരുകളും ഇപ്പോഴും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.
ഊരാളി, വെട്ടക്കുറുമ സമുദായങ്ങളും സമാനമായ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നു. വനവിഭവങ്ങൾ, താൽക്കാലിക കൂലിപ്പണി, ക്ഷേമപദ്ധതികൾ എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ച് വനാതിർത്തികളിലെ ഗ്രാമങ്ങളിലാണ് ഇവർ കഴിയുന്നത്.
കേരളത്തിലെ ആദിവാസി സമൂഹങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തക ധന്യ രാമൻ പറയുന്നത്, ഈ അസന്തുലിതാവസ്ഥ ഗോത്രജനസംഖ്യയ്ക്കുള്ളിലെ ആഴത്തിലുള്ള അസമത്വങ്ങളെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത് എന്നാണ്.
"പുറമെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, സംവരണം എല്ലാ ആദിവാസികൾക്കും പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കുന്നു എന്ന് തോന്നും," അവർ പറയുന്നു. "എന്നാൽ പട്ടികവർഗ്ഗ വിഭാഗത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പദവികളിൽ വലിയ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്."
പണിയ സമുദായത്തിലെ യുവാക്കൾക്കിടയിൽ, തങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം ലഭിക്കാത്തതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ സജീവമാവുകയാണ്.
പ്രൊഫഷണൽ ബിരുദാനന്തര ബിരുദധാരിയായ മണിക്കുട്ടൻ പണിയൻ ഈ സമുദായത്തിൽ നിന്നുള്ള ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയനായ ശബ്ദമായി ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. പണിയർക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അർഹമായ പ്രാതിനിധ്യം വേണമെന്ന കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ശക്തമായ നിലപാടാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്.
ഭൂരിഭാഗം കുടുംബങ്ങളും ദിവസവേതന തൊഴിലാളികളെ ആശ്രയിച്ചു കഴിയുന്ന ഒരു ഗോത്ര കോളനിയിൽ വളർന്ന സാഹചര്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. "ഞങ്ങളുടെ കോളനികളിലെ പല കുട്ടികൾക്കും പഠനം തുടരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, കാരണം അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് വരുമാനം ആവശ്യമായിരുന്നു," അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
ഗോത്രസമൂഹങ്ങൾ നേരിടുന്ന ഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കണമെങ്കിൽ രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം അനിവാര്യമാണെന്ന് മണിക്കുട്ടൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഏപ്രിൽ 9-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുക്കുമ്പോൾ, മാനന്തവാടിയിലെയും സുൽത്താൻ ബത്തേരിയിലെയും പ്രചാരണ പ്രസംഗങ്ങൾ വികസന പദ്ധതികൾ, ക്ഷേമപദ്ധതികൾ, രാഷ്ട്രീയ വൈര്യം തുടങ്ങിയ പതിവ് വിഷയങ്ങളിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങും.
എന്നാൽ വയനാടൻ മലനിരകളിൽ ഇതിലും ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ജനാധിപത്യ ചോദ്യം പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
സാക്ഷരതയുടെയും രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിന്റെയും സജീവമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പങ്കാളിത്തത്തിന്റെയും പേരിൽ കേരളം പലപ്പോഴും ലോകമെമ്പാടും ആഘോഷിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, പല ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളുടെയും അനുഭവങ്ങൾ ഈ ജനാധിപത്യ വിജയഗാഥയ്ക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദമായ ഒരു വൈരുദ്ധ്യത്തെയാണ് പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നത്.
തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ പങ്കാളിത്തം എന്നത് കൃത്യമായ പ്രാതിനിധ്യമായി മാറിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല എന്നതാണ് ആ സത്യം.
(പരിഭാഷ, എഡിറ്റിംഗ്: സുരേന്ദ്രൻ കണ്ണൂർ)