ഇറാനെതിരായ യുഎസ്-ഇസ്രായേൽ യുദ്ധം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഊർജ്ജ വിതരണത്തെ തകിടം മറിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ തലമുറ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത വിധം അങ്ങേയറ്റം ഭയാനകമായ ഒരു കാലത്തെക്കുറിച്ച് സമ്പന്ന-ദരിദ്ര രാഷ്ട്രങ്ങൾ ഒരുപോലെ തങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു; കടുത്ത ഊർജ്ജക്ഷാമം, ഇന്ധന നിയന്ത്രണം, വിമാനങ്ങൾക്കും വാഹനങ്ങൾക്കും പോലും ഇന്ധനമില്ലാത്ത അവസ്ഥ എന്നിവയാണത്. വരുംകാലത്തെ ലോക ഊർജ്ജ ഭൂപടം എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്ന വലിയ ചോദ്യമാണ് ഇപ്പോൾ ഉയരുന്നത്.
ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, നമ്മുടെ ഫോൺ സ്ക്രീനുകളിലൂടെ നാം നേരിട്ട് കാണുന്ന ആ ദാരുണമായ കൊലപാതകങ്ങളെയും ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യജീവനുകളുടെ നഷ്ടത്തെയും അർത്ഥശൂന്യമായ ഈ നാശത്തെയും ലഘുവായി കാണരുതെന്ന് ഞാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു. ഈ ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധി ലോകത്തിന്മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച യഥാർത്ഥ വേദനയെയും നാം നിസ്സാരമായി കാണരുത്. പാചകവാതകം (എൽപിജി) ഉൾപ്പെടെയുള്ളവ കിട്ടാതെ പല രാജ്യങ്ങളും വലയുകയാണ്. എന്ത് വിലകൊടുത്തും ഇത് സ്വന്തമാക്കാൻ സാധാരണ കുടുംബങ്ങൾ തങ്ങളുടെ വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം മാറ്റിവെക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഇന്ധന സ്റ്റേഷനുകളിലെ നീണ്ട ക്യൂ ഇന്ന് പതിവുക്കാഴ്ചയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു - ഇത് ജനങ്ങൾക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയാത്ത വിധം ചെലവുകൾ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തെ മിക്ക രാജ്യങ്ങളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് നമ്മുടെ നാടുകളിൽ, വ്യാപാരക്കമ്മിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ബാധ്യത ഇന്ധന ഇറക്കുമതിയാണ്; ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഇന്ധനവില വർദ്ധിക്കുന്നത് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെ തന്നെ തകർക്കുന്ന ആഘാതമാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്.
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം മൂലമുള്ള അതിരൂക്ഷമായ പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങളും താളംതെറ്റിയ ആഗോള ഭക്ഷണസാധനങ്ങളുടെ വിലയും കാരണം ഇതിനകം തന്നെ വലഞ്ഞിരിക്കുന്ന കർഷകർക്ക് ആഗോള വളം വിതരണത്തിലുണ്ടാകാൻ പോകുന്ന കുറവ് കനത്ത പ്രഹരമാകും. ചുരുക്കത്തിൽ, ലോകം ഇന്ന് മുട്ടുമടക്കി നിൽക്കുകയാണ് - അത് സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്തതല്ല, മറിച്ച് ഈ അർത്ഥശൂന്യമായ യുഎസ്-ഇസ്രായേൽ യുദ്ധത്തോടുള്ള ലോകത്തിന്റെ ഭീരുത്വം നിറഞ്ഞതും ദയനീയവുമായ പ്രതികരണം മൂലമാണ്. 'നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ചുള്ള ലോകക്രമം' എന്നും അതിലെ ധാർമ്മികതയെന്നുമൊക്കെയുള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ ഇന്ന് തകർന്ന് തരിപ്പണമായിരിക്കുകയാണ്. ഇക്കാര്യത്തിൽ നമുക്ക് വ്യക്തതയുണ്ടാകട്ടെ.
എങ്കിലും, ഈ ആഘാതം ഊർജ്ജ മേഖലയിൽ എന്ത് മാറ്റമാകും വരുത്തുക എന്ന ചോദ്യം ബാക്കിയാണ്. ഈ അനാവശ്യ യുദ്ധത്തിന് മുമ്പ് തന്നെ ലോകം ഒരു ഊർജ്ജ പരിവർത്തനത്തിന്റെ (Energy Transition) പാതയിലായിരുന്നു - വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനത്തിന് കൽക്കരിക്ക് പകരം പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജത്തെയും (Renewables), വാഹനങ്ങളിൽ പെട്രോളിനും ഡീസലിനും പകരം വൈദ്യുതിയെയും അത് സാവധാനം നടപ്പിലാക്കി വരികയായിരുന്നു. ഇന്റർനാഷണൽ റിന്യൂവബിൾ എനർജി ഏജൻസിയുടെ 2026 മാർച്ചിലെ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, 2025 അവസാനത്തോടെ ലോകത്ത് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദന ശേഷിയുടെ 50 ശതമാനത്തോളം പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജ സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നായിരുന്നു; ആ വർഷം പുതുതായി കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ട ഊർജ്ജ ശേഷിയുടെ 85 ശതമാനവും സൗരോർജ്ജവും കാറ്റാടിയന്ത്രങ്ങളും പോലുള്ള സ്രോതസ്സുകളായിരുന്നു.
കൗതുകകരമായ സംഗതി, ഈ ഊർജ്ജ പരിവർത്തനം ചൈനയിലോ യൂറോപ്പിലോ മാത്രമല്ല നടക്കുന്നത് എന്നതാണ്. 'എംബർ' എന്ന തിങ്ക് ടാങ്ക്, കാലാവസ്ഥാ ഭീഷണി നേരിടുന്ന 74 രാജ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയുമായി ചേർന്ന് നടത്തിയ പഠനത്തിൽ പറയുന്നത്, ഈ രാജ്യങ്ങൾ ഇലക്ട്രോ-ടെക്നോളജിയിലേക്ക് അതിവേഗം മാറുന്നത് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം പേടിച്ചല്ല, മറിച്ച് അത് വേഗതയുള്ളതും ലാഭകരവും വിശ്വസിക്കാവുന്നതുമായതിനാലാണ്. താഴ്ന്ന-ഇടത്തരം വരുമാനമുള്ള ഈ രാജ്യങ്ങൾ ഇന്ധനം ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നവരാണ്. അവർക്ക് ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധി എന്നത് പച്ചയായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്: ഇന്നും 700 ദശലക്ഷത്തിലധികം ആളുകൾക്ക് അവിടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഊർജ്ജം ലഭ്യമല്ല. അതിനാൽ തന്നെ അവർ പരമ്പരാഗത പവർ ഗ്രിഡുകളുമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ, പകരം സംവിധാനങ്ങൾ വേഗത്തിലും വലിയ തോതിലും സ്വീകരിക്കാൻ അവർക്ക് എളുപ്പമാണ്. സൗരോർജ്ജ പാനലുകൾ, ബാറ്ററികൾ, ഇലക്ട്രിക് വാഹനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ വില താങ്ങാനാവുന്ന നിലയിലായതും ചൈനയിൽ നിന്നുള്ള ഇറക്കുമതിയും ഇവർക്ക് അനുകൂലമാണ്. ഫോസിൽ ഇന്ധനങ്ങളെ ഒഴിവാക്കി പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ മാറാൻ ഇവർക്ക് സാധിക്കും. "നമീബിയയും ടോഗോയും സൗരോർജ്ജ ഉൽപ്പാദനത്തിലും, ജോർദാനും കിർഗിസ്ഥാനും ബാറ്ററി വില്പനയിലും, നേപ്പാളും ശ്രീലങ്കയും ഇലക്ട്രിക് വാഹന ഉപയോഗത്തിലും മുന്നിലാണ്" എന്ന് റിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവസാനമായി പറഞ്ഞ രണ്ട് രാജ്യങ്ങളിൽ പുതുതായി നിരത്തിലിറങ്ങുന്ന വാഹനങ്ങളിൽ 70 ശതമാനവും ഇലക്ട്രിക് ആണ്.
നിലവിലെ പ്രതിസന്ധി ഊർജ്ജ ഇറക്കുമതി ചെലവ് വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ഊർജ്ജ സുരക്ഷയുടെ (Energy Security) പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് രാജ്യങ്ങളെ ബോധവാന്മാരാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇതിനകം തന്നെ എണ്ണയ്ക്കും ഗ്യാസിനുമായി നൈജീരിയ, ഗയാന, റഷ്യ, തീർച്ചയായും യുഎസ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളെ ആശ്രയിക്കാനുള്ള പുതിയ നീക്കങ്ങൾ സജീവമാണ്. ഇത് മലിനീകരണമുണ്ടാക്കുന്നതാണെങ്കിലും കൽക്കരിയും മരക്കരിയുമടക്കം സ്വന്തം നാട്ടിലുള്ള വിഭവങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കാൻ രാജ്യങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിച്ചേക്കാം. അതേസമയം, ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന സോളാർ പാനലുകളും ബാറ്ററികളും ഇപ്പോൾ ലഭ്യമായതിനാൽ ഫോസിൽ ഇന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തിന് ഈ സാഹചര്യം വേഗത കൂട്ടാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
ഇതെല്ലാം ഊർജ്ജത്തിന്റെ ഭാവിരൂപത്തെ പുനർനിർണ്ണയിക്കും. നിലവിലെ എണ്ണ-വാതക പ്രതിസന്ധി വെറുമൊരു ഹ്രസ്വകാല പ്രശ്നമല്ല. ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് അടച്ചതോടെ ആഗോള എണ്ണ നീക്കത്തിന്റെ 20 ശതമാനത്തോളം തടസ്സപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു; ഇത് വീണ്ടും തുറന്നാൽ പോലും ഈ മേഖലയിലെ ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രങ്ങൾക്കുണ്ടായ നാശനഷ്ടങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ കാലതാമസമെടുക്കും. ചുരുക്കത്തിൽ, സുലഭവും വിലകുറഞ്ഞതുമായ ഫോസിൽ ഇന്ധനങ്ങളുടെ കാലം അവസാനിച്ചു എന്നുകൂടി ഇതിനർത്ഥമുണ്ടാകാം.
ഊർജ്ജത്തിന്റെ വില എന്നത് സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെ കൂടി വിലയാണ്, അതിനാൽ മാറിയ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഊർജ്ജ സുരക്ഷയ്ക്കായുള്ള പദ്ധതികൾ അടിമുടി പരിഷ്കരിക്കേണ്ടി വരും. ഇതിനെ നയിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകം ചെലവായിരിക്കും; സൗരോർജ്ജം, ഇലക്ട്രിക് വാഹനങ്ങൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള ഹരിത സാങ്കേതികവിദ്യകളിലെ ആഭ്യന്തര ഉൽപ്പാദന ശേഷിയും, ഊർജ്ജ സുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിതരണ ശൃംഖലകൾക്ക് ഏതാണ് കൂടുതൽ ഗുണകരമെന്നതും ഇതിൽ നിർണ്ണായകമാകും. ഇവയിലെല്ലാം തന്നെ ശുദ്ധമായ ഊർജ്ജ സ്രോതസ്സുകളും നിലവിലുള്ളവയുടെ കാര്യക്ഷമമായ ഉപയോഗവും പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത്തവണ, ശുദ്ധമായ ഊർജ്ജത്തിലേക്കുള്ള ഈ മാറ്റത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം കാലാവസ്ഥാ സംരക്ഷണം എന്നതിലുപരി ഓരോ രാജ്യത്തിന്റെയും ഊർജ്ജ സുരക്ഷയായിരിക്കും; അതിലൂടെ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെ പ്രതിരോധിക്കുക എന്ന അധിക നേട്ടം കൂടി കൈവരിക്കാനാകും.
ഇതൊക്കെയെഴുതുമ്പോൾ തന്നെ, വരാനിരിക്കുന്ന ഭാവി അത്ര സുഖകരമാകില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു ആഗോള സമൂഹം എന്ന നിലയിൽ നാം ഏറെ പിന്നോട്ട് പോയിരിക്കുന്നു എന്നാണ് ഈ കാലം എന്നോട് പറയുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ക്രൂരതയും അധഃപതനവും ബാക്കിവെച്ച ഈ തകർച്ചകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും എല്ലാം കെട്ടിപ്പടുക്കുക എന്നത് അതികഠിനമായിരിക്കും. ഇത്രയധികം തകർന്നതും വിഭജിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ലോകത്ത് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം പോലുള്ള ആഗോള പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണുക എന്നത് നമുക്ക് അസാധ്യമായി തോന്നും.
(പരിഭാഷ, എഡിറ്റിംഗ്: സുരേന്ദ്രൻ കണ്ണൂർ)