2018 മുതൽ ദേശീയ വനിതാ ഐസ് ഹോക്കി ടീമിന്റെ ക്യാപ്റ്റനായ സെവാങ് ചുസ്കിറ്റിന് 10 വയസ്സ് മാത്രമുള്ളപ്പോഴാണ് ലഡാക്കിലെ ചാങ്താങ് മേഖലയിലെ തന്റെ ഗ്രാമമായ ടാങ്സെയിൽ ആദ്യമായി ഈ കായിക വിനോദം പരീക്ഷിച്ചത്. അന്താരാഷ്ട്ര രംഗത്ത് അവർ ടീമിനെ നയിച്ചു എന്നു മാത്രമല്ല, വ്യക്തിഗത അംഗീകാരങ്ങളും നേടിയിട്ടുണ്ട്.
എന്നിരുന്നാലും, ഈ ഉയർച്ചയ്ക്ക് പിന്നിൽ, ചുസ്കിറ്റിനും മറ്റ് ഇന്ത്യൻ ഐസ് ഹോക്കി കളിക്കാർക്കും, എല്ലാവരും ലഡാക്കിൽ നിന്നുള്ളവർ, കാലാവസ്ഥാ സംബന്ധമായ പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം അവരുടെ ആദ്യ പരിശീലന റിങ്കുകളും വീടുകളും നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ടെന്ന സത്യം മറച്ചുവയ്ക്കുന്നു. ദാക്ഷിയാനി പാലിച്ചയുമായുള്ള അഭിമുഖത്തിൽ, ചുസ്കിറ്റ് റിങ്കിലും പുറത്തും നഷ്ടമാകുന്ന മഞ്ഞുപാളികളെക്കുറിച്ച് തന്റെ ആശങ്കകൾ പങ്കുവെക്കുന്നു:
സെവാങ് ചുസ്കിറ്റ്: ചാങ്താങ്ങിൽ വളർന്ന എനിക്ക് പ്രകൃതിയായിരുന്നു എല്ലാമെല്ലാം. സ്കേറ്റിംഗ് ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ നേർത്ത വായുവും, കഠിനമായ ശൈത്യകാലവും, വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ ഭൂപ്രകൃതിയും എന്നെ ശക്തയാക്കി. ലഡാക്കിലെ ജീവിതം എനിക്ക് പ്രതിരോധശേഷി, ടീം വർക്ക്, ഭൂമിയോടുള്ള ബഹുമാനം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിച്ചു - ഏതൊരു കായികതാരത്തിനും പ്രധാനപ്പെട്ട പാഠങ്ങൾ. പ്രകൃതിയോട് അടുത്തിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഒരുതരം അച്ചടക്കം നൽകി. വേഗത്തിൽ പൊരുത്തപ്പെടാനും, കാര്യങ്ങൾ ദുഷ്കരമാകുമ്പോൾ ശാന്തത പാലിക്കാനും, ലളിതമായ കാര്യങ്ങളിൽ ശക്തി കണ്ടെത്താനും ഞാൻ പഠിച്ചു.
ടിസി: എനിക്ക് ഏറ്റവും വലിയ വിഷമം ഐസ് നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ്. ഞങ്ങൾ കളിക്കുന്ന സ്ഥലം മാത്രമല്ല ഐസ്; ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് ഞങ്ങളുടെ വീടാണ്.
അത് നേരത്തെ ഉരുകുകയോ സുഗമമല്ലാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ പരിശീലനത്തെ ബാധിക്കുകയും കായികരംഗവുമായുള്ള ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കൂടാതെ, എല്ലാ ശൈത്യകാലത്തും ഐസ് ഉണ്ടാകുമോ എന്ന അനിശ്ചിതത്വം എന്നെ മാനസീകമായി വിഷമിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ കായികരംഗത്തിന്റെ ഭാവി പരിസ്ഥിതിയെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നുവെ ന്നതിന്റെ നിരന്തരമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണിത്. ഇന്ന് ലഡാക്കിൽ ഐസ് ഹോക്കി കളിക്കുന്നത് ആവേശവും അതേസമയം ഒരു പ്രസ്താവനയുമാണ് - കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ മുൻനിരയിൽ നിന്നാണ് ഞങ്ങൾ സ്കേറ്റിംഗ് ചെയ്യുന്നത്.
ഞാൻ ആദ്യമായി സ്കേറ്റിംഗ് ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, വർഷത്തിൽ ഏകദേശം നാലോ അഞ്ചോ മാസങ്ങളിൽ മഞ്ഞുവീഴ്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അത് വെറും രണ്ട് മാസമായി കുറഞ്ഞു, ചിലപ്പോൾ അതിലും കുറവ്. ഐസ് പിന്നീട് രൂപപ്പെടുകയും നേരത്തെ ഉരുകുകയും ചെയ്യുന്നു, സ്കേറ്റിംഗ് ചെയ്യുന്നത് പലപ്പോഴും സുരക്ഷിതമല്ല. എന്നെപ്പോലുള്ള കായികതാരങ്ങൾക്ക് മാത്രമല്ല, ഭൂമിയെ ആശ്രയിക്കുന്ന കർഷകർക്കും ശൈത്യകാലത്ത് സ്കേറ്റിംഗ് ആഗ്രഹിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്കും ഇത് ഹൃദയഭേദകമാണ്.
പരിശീലനത്തിനായി ഉയരങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വരികയോ അല്ലെങ്കിൽ ചെറിയ പരിശീലന ക്യാമ്പുകളിൽ പോയി ഞങ്ങൾക്ക് പൊരുത്തപ്പെടുകയോ ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. ഇത് കൃത്രിമ റിങ്കുകളെക്കുറിച്ചും ഐസ് എങ്ങനെ മികച്ച രീതിയിൽ സംരക്ഷിക്കാമെന്നതിനെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാൻ ഞങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിച്ചു, അതേസമയം സ്പോർട്സിനെ കാലാവസ്ഥാ പ്രവർത്തനങ്ങളുമായും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.
ടിസി: എല്ലാ വർഷവും കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിയുന്നു. കുറഞ്ഞ ശൈത്യകാലം, വിചിത്രമായ മഴയുടെ രീതികൾ, വരണ്ട വേനൽക്കാലം. വർഷം മുഴുവനും ഒഴുകിയിരുന്ന അരുവികൾ ഇപ്പോൾ നേരത്തെ വറ്റുന്നു, ഇത് ഗ്രാമങ്ങളിൽ ജലക്ഷാമത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു, മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ ചുരുങ്ങുന്നു. ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം തെറ്റല്ല, മറിച്ച് ഒരു ആഗോള പ്രശ്നമാണ്. പക്ഷേ, അതിലോല പ്രദേശങ്ങളിലെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള ടൂറിസവും അമിത നിർമ്മാണവും പ്രാദേശികമായി ഇത് കൂടുതൽ വഷളാക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ലഡാക്കിന്റെ ആവാസവ്യവസ്ഥ അനിയന്ത്രിതമായ വളർച്ചയ്ക്ക് വളരെ ദുർബലമായതിനാൽ നമ്മൾ ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്. അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിൽ നിങ്ങൾക്കും കുറച്ച് അനുഭവങ്ങളുണ്ടല്ലൊ.
ടിസി: അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ മത്സരിച്ചതിന് ശേഷം, മറ്റ് രാജ്യങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇന്ത്യയിൽ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം വ്യത്യസ്തമായി ബാധിക്കുന്നതായി എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കൃത്രിമ റിങ്കുകൾ പോലുള്ള മികച്ച സൗകര്യങ്ങളുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ, അവർക്ക് കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയും. ലഡാക്കിൽ, നമ്മൾ പ്രകൃതിയെ ആശ്രയിക്കുന്നു, അതിനാൽ മഞ്ഞ് നേരത്തെ ഉരുകുമ്പോൾ, നമ്മുടെ മുഴുവൻ പരിശീലന സംവിധാനവും പ്രശ്നത്തിലാകും. നമ്മൾ വെള്ളത്തിനും ഉപജീവനമാർഗ്ഗത്തിനും വേണ്ടി പ്രകൃതിയെയാണ് കൂടുതൽ ആശ്രയിക്കുന്നത്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ കാലാവസ്ഥാ സംബന്ധമായ പ്രശ്നങ്ങൾ നമ്മെ കൂടുതൽ ബാധിക്കുന്നു.
മറ്റൊരു കാര്യം, നമ്മൾ എപ്പോഴും പ്രകൃതിയോട് അടുത്ത് ജീവിച്ചവരാണ്, അതിനാൽ ലോകത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗത്തുള്ളവർക്ക് നമ്മുടെ പരമ്പരാഗതമായ അറിവിനെക്കുറിച്ചു പഠിക്കാൻ കഴിയും.
ടിസി: യാത്ര, പാഴാക്കിക്കളയുക അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എത്രമാത്രം വെള്ളം ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നിങ്ങനെ പരിസ്ഥിതിയിൽ ചെലുത്തുന്ന സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ബോധവതിയാണ്. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം ഒരു വിദൂര പ്രശ്നം മാത്രമല്ല; അത് എല്ലാ സീസണിലും നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്.
ഒരു കായികതാരം എന്ന നിലയിൽ, പരിസ്ഥിതി നമ്മുടെ കായിക വിനോദത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നത്, അത് എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ലഡാക്കിലെ യുവ കായികതാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിനാലാണ് ഞാൻ ഈ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. മഞ്ഞുവീഴ്ചയിലും പുറത്തും സുസ്ഥിരതയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാനും അതിൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്താനും ഇതെന്നെ സഹായിച്ചു.
ഡിപി: അവബോധം പ്രചരിപ്പിക്കാനോ മറ്റുള്ളവരെ ഇതിലേക്ക് കടന്നു വരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കാനോ നിങ്ങൾ നിർബന്ധിതരാകുന്ന ചില പ്രത്യേക സന്ദേശങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? നിങ്ങളുടെ വേദി ഉപയോഗിച്ച് നിങ്ങൾ പങ്കിടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സന്ദേശം എന്താണ്?
ടിസി: കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം വിദൂര പ്രദേശങ്ങളിലെ പെൺകുട്ടികൾക്കുള്ള അവസരങ്ങളുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് എടുത്തുകാണിക്കാൻ എന്റെ കഴിവുകൾ ഉപയോഗിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മഞ്ഞുപുതയ്ക്കുന്ന തടാകങ്ങൾ നിന്ന് പോയാൽ നമ്മുടെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ കളിസ്ഥലം മാത്രമല്ല, അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടും.
ചെറിയ പ്രവൃത്തികൾ വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുമെന്ന് സ്പോർട്സിലൂടെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. എല്ലാവർക്കുമുള്ള, പ്രത്യേകിച്ച് അത്ലറ്റുകൾ, യാത്രക്കാർ, സാഹസികർ എന്നിവർക്കുള്ള എന്റെ സന്ദേശം ലളിതമാണ്: നിങ്ങൾക്ക് സാഹസികത നൽകുന്ന ഭൂമിയെ ബഹുമാനിക്കുക. നിങ്ങൾ അതിൽ സ്കേറ്റിംഗ് ചെയ്യുകയാണെങ്കിലും അതിലൂടെ സവാരി ചെയ്യുകയാണെങ്കിലും, നിങ്ങളുടെ യാത്ര അത് നേടുന്നതിലും കൂടുതൽ ഭൂമിക്ക് തിരികെ നൽകണം.
എന്റെ അഭ്യർത്ഥന ഇതാണ്: "മഞ്ഞു സംരക്ഷിക്കുക, നമ്മുടെ ഭാവിയെ സംരക്ഷിക്കുക."
(ദിയ മിർസ, കൽക്കി കോച്ച്ലിൻ, കിരൺ റാവു, നീല മധബ് പാണ്ഡ, സജന സജീവൻ, മാമംഗ് ദായ്, മനീഷ് മെഹ്റോത്ര എന്നിവരുമായുള്ള എക്സ്ക്ലൂസീവ് അഭിമുഖങ്ങളും ശാസ്ത്രജ്ഞർ, ആക്ടിവിസ്റ്റുകൾ, മാധ്യമപ്രവർത്തകർ എന്നിവരുടെ കോളങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന 2026 ജനുവരി 1 മുതൽ 15 വരെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പ്രത്യേക പതിപ്പിൽ നിന്നുള്ളതാണ് ഈ അഭിമുഖം.)