വയനാട്ടിലെ പാരമ്പര്യ നെല്ലിനങ്ങളുടെ സംരക്ഷകനും പത്മശ്രീ ജേതാവുമായ ആദിവാസി കർഷകൻ ചെറുവയൽ രാമൻ ഒക്ടോബർ 14-ന് 74-ാം വയസ്സിൽ അന്തരിച്ചു.
'രാമേട്ടൻ' എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം, വയനാടൻ മണ്ണിലെ 50 നാടൻ നെൽവിത്തിനങ്ങളും കേരളത്തിലെ മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള 14 ഇനങ്ങളും സംരക്ഷിച്ചു പോന്നു.
ഇടതടവില്ലാത്ത കൃഷിയിലൂടെ നാടൻ വിത്തുകൾ സൂക്ഷിക്കുകയും, അവ മറ്റ് കർഷകർക്ക് - പ്രത്യേകിച്ച് ആദിവാസി കുടുംബങ്ങൾക്ക് - സൗജന്യമായി പങ്കുവെക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃഷിയിടം ഒരു ജീവനുള്ള ജനിതക ശേഖരമായി (living gene bank) മാറി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിയോഗത്തോടെ വയനാടിന്റെ പരമ്പരാഗത നെൽവിത്തുശേഖരവും ഗോത്രവർഗ്ഗ കാർഷിക അറിവുകളും സാമൂഹികാധിഷ്ഠിത ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണവും ഇനി എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടും എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആശങ്കകൾ ഉയരുന്നു.
വയനാടിന്റെ പരമ്പരാഗത നെൽവിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ച പദ്മശ്രീ ജേതാവായ ആദിവാസി കർഷകൻ ചെറുവയൽ രാമൻ, ചെറിയൊരു അസുഖത്തെ തുടർന്ന് ഒക്ടോബർ 14 ബുധനാഴ്ച വൈകുന്നേരത്തോടെ അന്തരിച്ചു. 74 വയസ്സായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്.
'രാമേട്ടൻ' എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം, അപ്രത്യക്ഷമാകുമായിരുന്ന വിത്തുകൾ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം നട്ടുപിടിപ്പിച്ചും വിളവെടുത്തും മറ്റുള്ളവർക്ക് സൗജന്യമായി പങ്കുവെച്ചും കെട്ടിപ്പടുത്ത സാമൂഹികാധിഷ്ഠിത ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണത്തിന്റെ മഹത്തായ ഒരു പാരമ്പര്യമാണ് ശേഷിപ്പിച്ചു പോകുന്നത്.
കേരളത്തിലെ വയനാട് ജില്ലയിലെ മാനന്തവാടിക്കടുത്ത് കമ്മനയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത മൺവീട്ടിൽ, നെൽവിത്തുകൾ നിറച്ച ചാക്കുകൾ ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെയും അവിടുത്തെ മനുഷ്യരുടെയും ക്രമേണ അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാർഷിക സംസ്കാരത്തിന്റെയും ഓർമ്മകളെ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്നു.
അവിടെയുള്ള ഓരോ വിത്തുചാക്കിനും ഒരു പേരും അതിന്റേതായ ചരിത്രവുമുണ്ട്. രാമന് വിത്തുകൾ കേവലം കാർഷിക വിളകൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല. അവ തലമുറകളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ജീവനുള്ള കണ്ണികളും, മൺതരികളുടെയും മഴയുടെയും കാലവർഷങ്ങളുടെയും അവയെ പരിപാലിച്ച സമൂഹങ്ങളുടെയും അറിവുകൾ പേറുന്നവയുമായിരുന്നു.
2023-ൽ പത്മശ്രീ, കേന്ദ്ര കൃഷി മന്ത്രാലയത്തിന്റെ ജീനോം സേവിയർ അവാർഡ്, കേരള സർക്കാരിന്റെ ഗ്രീൻ അവാർഡ് എന്നിവ നൽകി അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനകളെ രാജ്യം ആദരിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം ലഭിച്ച പുരസ്കാരങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളായി വയനാട്ടിലെ ജനങ്ങളെ ഊട്ടിയ പരമ്പരാഗത നെല്ലിനങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിലാണ് അടങ്ങിയിരുന്നത്.
17-ാം വയസ്സിൽ ഏറ്റെടുത്ത ഉത്തരവാദിത്തം
തന്റെ 17-ാം വയസ്സിലാണ് രാമൻ ഗോത്രവർഗ്ഗത്തിന്റെ കാർഷിക പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കുന്നത്.
അമ്മാവന്റെ വേർപാടിന് ശേഷം, അദ്ദേഹത്തെ ഏൽപ്പിച്ച പരമ്പരാഗത വിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ചുമതല രാമൻ ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു. പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച ആ ചുമതല പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതാഭിലാഷമായി മാറി.
സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ, തളരുന്ന ആരോഗ്യം, സ്ഥാപനപരമായ പിന്തുണയുടെ കുറവ് എന്നിവയ്ക്കൊക്കെയെടയിലും അദ്ദേഹം ആ ദൗത്യം തുടർന്നു. മലബാർ മേഖലയിലുടനീളം നെൽകൃഷിയിലുള്ള അറിവിന് പേരുകേട്ട കുറിച്യ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടയാളായിരുന്നു രാമൻ.
വയനാടിന്റെ കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലും ഭക്ഷണ സംസ്കാരത്തിലും സാമൂഹിക ജീവിതത്തിലും ഒരുകാലത്ത് നെല്ലിന് കേന്ദ്രസ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തറവാട്ടിലെ നെല്ലറയുടെ സമൃദ്ധി അവരുടെ കാർഷിക ഐശ്വര്യത്തെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിച്ചിരുന്നത്.
കാലവർഷത്തിന്റെ താളത്തിനനുസരിച്ചായിരുന്നു കൃഷി; അറിവുകൾ തലമുറകളിൽ നിന്ന് തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തന്റെ പൂർവ്വികരുടെ ഭൂമിയെ അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അഭയകേന്ദ്രമാക്കി രാമൻ മാറ്റി.
വയനാടിന്റെ സ്വന്തമായ 50 നാടൻ നെല്ലിനങ്ങളും കേരളത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ച 14 ഇനങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശേഖരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. അവ വെവ്വേറെ കണ്ടങ്ങളിൽ കൃഷി ചെയ്ത്, വിളവെടുത്ത്, ഉണക്കി, അടുത്ത സീസണിലേക്ക് വിത്തുകളായി സൂക്ഷിച്ചുപോന്നു. കൂടാതെ, സഹകർഷകർക്ക് - പ്രത്യേകിച്ച് ആദിവാസി കുടുംബങ്ങൾക്ക് - യാതൊരു പണവും വാങ്ങാതെ അദ്ദേഹം ഈ വിത്തുകൾ വിതരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
"വിത്തുകൾ എന്റെ മക്കളാണ്. അടുത്ത തലമുറയ്ക്കായി ഞാൻ അവയെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്നു," എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തറവാട്ടുവീട്ടിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ചെന്നെല്ല്, തൊണ്ടി, ചെമ്പകം, വെളിയൻ, ഗന്ധകശാല, കായമ തുടങ്ങിയ പേരുകളുള്ള ചാക്കുകൾ വ്യത്യസ്ത മണ്ണുകൾക്കും വെള്ളത്തിനും കാലാവസ്ഥകൾക്കും അനുയോജ്യമായ നെല്ലിനങ്ങളുടെ അത്ഭുതകരമായ വൈവിധ്യത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിച്ചത്.
പ്രത്യേക സുഗന്ധത്തിനും മലബാറിന്റെ പാചക പാരമ്പര്യവുമായുള്ള ബന്ധത്തിനും പേരു കേട്ടവയാണ് ഗന്ധകശാലയും കായമയും. കടുഞ്ചുവപ്പ് നിറമുള്ള ചെന്നെല്ല് ഗോത്രസമൂഹങ്ങളുടെ ഭക്ഷണ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി തുടരുമ്പോൾ, വെളിയൻ കഞ്ഞി പോലെയുള്ള വിഭവങ്ങൾക്കാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
കേരളത്തിന്റെ മറ്റൊരു പരമ്പരാഗത ഇനമായ ഞവരാ ഔഷധ-ചടങ്ങുകൾക്ക് സവിശേഷമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ വൈവിധ്യങ്ങൾ കേവലം രുചിയിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല. അവ തലമുറകളുടെ കാർഷിക പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും കർഷക സമൂഹത്തിന് അവരുടെ മണ്ണുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെയും അടയാളങ്ങളായിരുന്നു.
മാറിമറിയുന്ന ഭൂപ്രകൃതിയിലെ ജീവനുള്ള ജനിതക ശേഖരം
ഒരുകാലത്ത് 160-ഓളം നാടൻ നെല്ലിനങ്ങൾക്ക് വയനാട് ജന്മമേകിയിരുന്നു. കാടുകയറിയ കുന്നുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, കാലവർഷത്താൽ സമൃദ്ധമായ താഴ്‌വരകളിൽ നെൽവയലുകൾ പരന്നുകിടന്നു.
എന്നാൽ കാലക്രമേണ, നെൽകൃഷിക്ക് പകരം കാപ്പി, കുരുമുളക്, ഇഞ്ചി, കവുങ്ങ് എന്നിവയുടെ കൃഷിയും കെട്ടിട നിർമ്മാണങ്ങളും വന്നതോടെ ഈ വൈവിധ്യത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് അപ്രത്യക്ഷമായി.
ഈ മാറ്റത്തിന് പിന്നിൽ പ്രധാനമായും സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങളായിരുന്നു. ഉൽപ്പാദനച്ചെലവ് കൂടുകയും വരുമാനം കുറയുകയും ചെയ്തതോടെ നെൽകൃഷി മുൻപോട്ടു കൊണ്ടുപോകാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായി. കുടുംബം പുലർത്താൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന കർഷകർക്ക്, വിപണിയിലെ വിലക്കയറ്റവും കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും ഭീഷണിയാണെങ്കിൽ കൂടിയും, വാണിജ്യ വിളകൾ കൂടുതൽ സാമ്പത്തിക ലാഭം നൽകി.
ഇതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം കൃഷിഭൂമി നഷ്ടപ്പെടുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയില്ല. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഓരോ വയലുകളും നിർദ്ദിഷ്ട മണ്ണിലും ജലസാഹചര്യങ്ങളിലും വളരുന്ന സവിശേഷ ഇനങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
വിതയ്ക്കൽ, വിളവെടുപ്പ്, ധാന്യശേഖരണം, ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കൽ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പരമ്പരാഗത അറിവുകളും ഇല്ലാതാകാൻ തുടങ്ങി. ഈ നെല്ലിനങ്ങളെ സ്വന്തമായി കൃഷി ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് രാമൻ ഈ മാറ്റത്തെ ചെറുത്തുനിന്നത്. ഭാവി തലമുറയ്ക്കായി വിത്തുകൾ ശേഖരിച്ചു വെക്കുക മാത്രം ചെയ്യാതെ, തുടർച്ചയായ കൃഷിയിലൂടെ അവയെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാടങ്ങൾ ഒരു 'ജീവനുള്ള ജനിതക ശേഖരമായി' (living gene bank) മാറി.
പ്രവചനാതീതമായ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങളെ നേരിടാൻ പരമ്പരാഗത നാടൻ ഇനങ്ങൾ കാർഷിക മേഖലയ്ക്ക് വലിയ സഹായമാകുമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.
വറ്റിവരണ്ട കാലാവസ്ഥയെയും വെള്ളപ്പൊക്കത്തെയും ചെറുക്കാനും, കീടങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാനും, കുറഞ്ഞ പരിചരണത്തിൽ വളരാനുമുള്ള കഴിവ് ഓരോ ഇനത്തിനുമുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം പാടത്തുനിന്ന് ചെടികളെ നിരീക്ഷിച്ചതിൽ നിന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ഈ അറിവുകൾ ലഭിച്ചത്.
ഒരു ഇനം വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ എങ്ങനെ അതിജീവിക്കുമെന്നും, മറ്റൊന്ന് വരണ്ട കാലാവസ്ഥയെ എങ്ങനെ നേരിടുമെന്നും, ചില ധാന്യങ്ങൾ വേവിക്കുമ്പോൾ പ്രത്യേക സുഗന്ധം പരത്തുന്നത് എങ്ങനെയെന്നും അദ്ദേഹത്തിന് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൽപ്പറ്റയിലെ എം.എസ്. സ്വാമിനാഥൻ റിസർച്ച് ഫൗണ്ടേഷന്റെ കമ്മ്യൂണിറ്റി അഗ്രോബയോഡൈവേഴ്സിറ്റി സെന്റർ, കേരള കാർഷിക സർവ്വകലാശാല തുടങ്ങിയ കാർഷിക ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് വലിയ പിന്തുണയായി.
എന്നാൽ രാമന്റെ സംഭാവന വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നതായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ജൈവവൈവിധ്യത്തെ രേഖപ്പെടുത്തുക മാത്രം ചെയ്തില്ല; ഓരോ സീസണിലും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് അവ കൃഷി ചെയ്ത് നിലനിർത്തുകയും ചെയ്തു.
രാസകൃഷിയെയും അദ്ദേഹം ചോദ്യം ചെയ്തു. മണ്ണിലെ ജീവന്റെ നാശം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്ന് 1978-ൽ താൻ രാസവളങ്ങളുടെ ഉപയോഗം നിർത്തിയതായി രാമൻ പറഞ്ഞു. സ്വാഭാവിക കൃഷിരീതിയിലേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ മണ്ണിരകളും മറ്റ് ജീവികളും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയതായി അദ്ദേഹം ഓർത്തെടുത്തു.
"കൃഷി മണ്ണിനെ ഊട്ടാനുള്ളതാണ്, കൊല്ലാനുള്ളതല്ല," എന്നതായിരുന്നു ആ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം പഠിച്ച പാഠം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വയലുകൾ വിത്തുകളെ മണ്ണുമായും, വിളവെടുപ്പിനെ അടുക്കളകളുമായും, കാർഷിക രീതികളെ സാമൂഹിക ഓർമ്മകളുമായും ബന്ധിപ്പിച്ചു. ആ അറിവുകളെ വിത്തുബാങ്കുകൾ വഴിയോ കാറ്റലോഗുകൾ വഴിയോ ലബോറട്ടറി രേഖകൾ വഴിയോ മാത്രം സംരക്ഷിക്കാനാവില്ല.
ഓർമ്മകളെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്നതിന്റെ വില
ദേശീയതലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, തന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് ഉപജീവനം കണ്ടെത്താൻ രാമൻ പ്രയാസപ്പെട്ടിരുന്നു. തന്റെ വിത്തുശേഖരം പരിപാലിക്കുന്നതിന് പ്രതിവർഷം 70,000 രൂപയോളം ചെലവ് വരുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം കണക്കാക്കിയിരുന്നു.
താൻ ആഗ്രഹിച്ച സ്ഥിരമായ സംരക്ഷണ സൗകര്യങ്ങൾക്ക് പകരം തറവാട്ടു വീടിന്റെ തണുപ്പുള്ള അന്തരീക്ഷത്തെയാണ് വിത്തുസൂക്ഷിപ്പിനായി അദ്ദേഹം ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്.
ഔദ്യോഗിക പ്രശംസകളും പ്രായോഗിക സഹായങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വലിയ വിടവിൽ മടുപ്പ് തോന്നി, "വിത്തുകൾക്ക് പ്രസംഗങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കാനാവില്ല," എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ആ വൈരുദ്ധ്യം വേദനാജനകമായിരുന്നു.
കാർഷിക ജൈവവൈവിധ്യം സംരക്ഷിച്ചതിന് ആദരിക്കപ്പെട്ട ഒരു കർഷകന്, വയനാടിന്റെ ഭാവിക്ക് അത്യാവശ്യമെന്ന് താൻ കരുതിയ വിത്തിനങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ കണ്ടങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചപ്പോഴും, സ്വന്തം കുടുംബത്തെ ഊട്ടാൻ റേഷൻ അരിയെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നു.
കുരുമുളക് പോലുള്ള വാണിജ്യ വിളകളെ അപേക്ഷിച്ച് നെൽകൃഷിയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വരുമാനം കുറവായിരുന്നു. പല കർഷക കുടുംബങ്ങൾക്കും നെൽകൃഷി ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് പാരമ്പര്യത്തോടുള്ള എതിർപ്പുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സാമ്പത്തിക അത്യാവശ്യം കൊണ്ടായിരുന്നു.
ഈ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ രാമന് മനസ്സിലായെങ്കിലും, വിത്തുസംരക്ഷണം ഏതാനും കർഷകരുടെ വ്യക്തിപരമായ ത്യാഗത്തെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചാകരുത് എന്ന് അദ്ദേഹം നിർബന്ധപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
"കർഷകർ പരിസ്ഥിതിയുടെ ശത്രുക്കളല്ല," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "കർഷകരുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ നിങ്ങൾക്ക് പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിക്കാനാവൂ." അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ വാദം കാർഷിക നയങ്ങളുടെ വലിയൊരു പോരായ്മയെ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവന്നു.
ജീനുകളുടെ വൈവിധ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഗവണ്മെന്റുകളും സ്ഥാപനങ്ങളും അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് സംരക്ഷിക്കുന്ന കർഷകരാണ് അതിന്റെ ചെലവും അധ്വാനവും നഷ്ടസാധ്യതകളും പേറുന്നത്.
വിത്തുസംരക്ഷണം സാമ്പത്തികമായി ലാഭകരമാകാത്തിടത്തോളം കാലം, പരമ്പരാഗത ഇനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള സമ്മർദ്ദം തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
നാടൻ വിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നത് അവയെ പരിപാലിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളുടെ ഉപജീവനമാർഗ്ഗവും അറിവുകളും സംരക്ഷിക്കുന്നതുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതാണെന്ന് രാമന്റെ ജീവിതം കാണിച്ചുതന്നു.
പദ്മശ്രീക്കുമപ്പുറം
സർവ്വകലാശാലകൾ രാമനെ പ്രസംഗിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു, കേരള കാർഷിക സർവ്വകലാശാല അദ്ദേഹത്തെ പ്രൊഫസർ ഓഫ് പ്രാക്ടീസ് ആയി നിയമിച്ചു, രാഹുൽ ഗാന്ധിയും അന്നത്തെ മുഖ്യമന്ത്രി പിണറായി വിജയനും ഉൾപ്പെടെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാടങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു.
എന്നാൽ പൊതുജനശ്രദ്ധ ലഭിച്ചിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ആശങ്ക പരിഹരിക്കപ്പെട്ടില്ല: തനിക്ക് ശേഷം ഈ വിത്തുകൾക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും? തന്റെ മരണശേഷം കുടുംബാംഗങ്ങൾ കഠിനമായ ഈ പരമ്പരാഗത നെൽകൃഷി തുടർന്നു കൊണ്ടുപോയില്ലെങ്കിൽ എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന ഭയം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
ഭൂമിയുടെ സുരക്ഷിതത്വം, സ്ഥാപനപരമായ പിന്തുണ, വ്യക്തമായ തുടർപദ്ധതികൾ എന്നിവയില്ലെങ്കിൽ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി അദ്ദേഹം ശേഖരിച്ച വിത്തുകൾ നശിച്ചുപോകാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. "എന്നെ ഒരു നായകനായി ചിത്രീകരിക്കരുത്," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "വിത്തുകൾ നശിക്കാതെ ജീവനോടെയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാക്കുക. അതുമതി."
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേർപാടോടെ ആ അഭ്യർത്ഥന ഏറെ അടിയന്തിര പ്രാധാന്യമുള്ളതായി മാറുന്നു. ഈ വിത്തുശേഖരം തുടർന്നും കൃഷി ചെയ്യപ്പെടുകയും, അവയുടെ സവിശേഷതകൾ രേഖപ്പെടുത്തുകയും, കർഷകർക്ക് വിതരണം ചെയ്യുകയും വേണം.
സുസ്ഥിരമായ ഒരു സംരക്ഷണ പദ്ധതിക്ക് സാമ്പത്തിക പിന്തുണ, ഭൂമിയുടെ സുരക്ഷിതത്വം, അനുയോജ്യമായ സംഭരണ സൗകര്യങ്ങൾ, ഗവേഷകരും പ്രാദേശിക കർഷക സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള സഹകരണം എന്നിവ ആവശ്യമാണ്. ജൈവവൈവിധ്യം ഒരു പ്രധാന നയവിഷയമാകുന്നതിന് എത്രയോ മുമ്പേ ഈ നെല്ലിനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചുപോന്ന മനുഷ്യരുടെ അറിവുകളെയും അവകാശങ്ങളെയും അത് മാനിക്കുകയും വേണം.
രാമന്റെ തറവാട്ടു വീട് ഒരു വ്യക്തിയെ സ്മരിക്കുന്ന നിശ്ചലമായ ഒരു മ്യൂസിയമായി മാത്രം മാറരുത്. ഈ വിത്തുകൾ പാടങ്ങളിൽ തുടർന്നും വളരുകയും, അടുക്കളകളിൽ എത്തുകയും, ഭാവി തലമുറയിലെ കർഷകരിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്താൽ മാത്രമേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അതിജീവിക്കൂ.
രാമന് ശേഷം ശേഷിക്കുന്നത്
അപൂർവ്വമായ നെല്ലിനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു എന്നത് മാത്രമല്ല രാമന്റെ നേട്ടം. വിത്തുകൾ കേവലം ഉൽപ്പന്നങ്ങളല്ല, മറിച്ച് പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളാണെന്നും, മണ്ണ് ഒരു ജീവനുള്ള വ്യവസ്ഥയാണെന്നും, ആദിവാസി കർഷകരുടെ അറിവുകൾ അത്യന്താപേക്ഷിതമായ വിഭവമാണെന്നും ഉള്ള ബദൽ കാർഷിക ചിന്തയെക്കൂടിയാണ് അദ്ദേഹം ജീവനോടെ നിലനിർത്തിയത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേർപാട് വയനാടിന് വലിയൊരു നഷ്ടമാണ്. സർക്കാരിനും കാർഷിക സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും കർഷക സമൂഹത്തിനും മേൽ വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തമാണ് അത് നൽകുന്നത്.
അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ച ആദരവുകൾ ഈ വിത്തുശേഖരത്തിനും അതിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള കാർഷിക അറിവുകൾക്കും തുടർച്ചയായ പിന്തുണയായി മാറണം.
നെൽവയലുകൾ ലാഭകരമായ മറ്റ് വിളകൾക്ക് വഴിമാറിക്കൊടുത്ത ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ, വർത്തമാനകാലത്തെ കാർഷിക ഭൂതകാലവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും അനിശ്ചിതത്വം നിറഞ്ഞ ഭാവിക്ക് സാധ്യതകൾ നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന നെല്ലിനങ്ങളെ രാമൻ സംരക്ഷിച്ചുപോന്നു. തനിക്ക് അർഹമായ സുരക്ഷിതത്വമോ വിഭവങ്ങളോ ഇല്ലാതെയാണ് അദ്ദേഹം ആ ഉത്തരവാദിത്തം നിർവ്വഹിച്ചത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിത്തുകൾ വീണ്ടും വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ, കർഷകർക്ക് അവ കൃഷി ചെയ്യാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ടോ, വയനാടിന്റെ കാർഷിക പാരമ്പര്യം ഒരു ജീവനുള്ള സംസ്കാരമായി തുടരുന്നുണ്ടോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം.
തന്നെ ഒരു നായകനാക്കരുതെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട ആ മനുഷ്യൻ, കേവലമൊരു സ്മരണ എന്നതിലുപരി വലിയൊരു ദൗത്യമാണ് നമ്മെ ഏൽപ്പിച്ചു പോയിരിക്കുന്നത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിത്തുകൾ അതിജീവിക്കണം.
(പരിഭാഷ, എഡിറ്റിംഗ്: സുരേന്ദ്രൻ കണ്ണൂർ)